TÜRK POLİS TEŞKİLATININ 165. YILINI KUTLUYORUZ.

 GÜVENLİĞİMİZİN TEMİNATI,

 MASUMLARIN VE MAZLUMLARIN HAMİSİ,

  HUZUR BOZANLARIN, SUÇ İŞLEYENLERİN KORKULU RÜYASI,

 POLİSİMİZLE GURUR DUYUYORUZ.

ALLAH YÂR VE YARDIMCINIZ OLSUN..

Bir internetkafe’ye gidin, çok değil, onbeş yirmi dakika çaktırmadan gözlem yapın.

Bu milletin sorumlu bir ferdi olarak, ibret nazarıyla gözlemleyin..

Bilgisayarım arızalandı, İnternet’e gittim, bir masaya oturdum araştırmamı yaptım, bu arada işte bu yazıyı yazıyorum. Gördüğüm, dinlediğim manzara üzerine.. Anlaşılan buradan çok yorgun ayrılacağım.

*** Çocuklar ve gençlerin oynadıkları oyunlar, tek kelimeyle insanlık dışı.. Vurmak, kesmek, kelle uçurmak, biçmek, öldürmek ve öldürmenin, cinayetin, caniliğin her çeşidi.. Bu çocuklara okul birşey verse bile, bu mekanlar geri alır. Buralarda yetişenler “adam” değil, “kırk harami” olur..

*** Kendi aralarındaki ilişkiler, tam bir facia.. Edep, hayâ, ahlâk?.. Hak getire.  52 yaşımdayım, hiç duymadığım küfürleri bu çocuklardan duyuyorum.

*** Eğitimin en önemli bölümü çocukların içinde bulundukları sosyal çevrede, arkadaş gruplarında oluşur. Eğer çevre, her türlü küfürün, hakaretin, nefretin mekanı internetler olursa; arkadaş grubu, en ufak ahlaki terbiyevi endişe taşımayan, suratları bile çirkinleşmiş bu cani ruhlu küfürbazlar olursa.. Yetişen nesil herhalde benim kadar değerli okuyucularımı da panik ve endişeye sevkeder.

*** Bu internet cafelerdeki çocuklar, aynı zamanda o kadar pervasızca ve bağırarak konuşuyorlar ki.. Bu gürültünün kendi ruh sağlıuklarını harap ettiğinin farkında bile değiller.

*** Bir baba çıkageldi biraz önce. Oğlunun internet sevdasından müşteki. Çocuğu, masa aralarında biraz kovaladıktan sonra, tuttu hınçla tokatladı.. Küfürler savurtarak, tekme tokat dışarı atılan çocuk, kaçmakta buldu çareyi. Bu tür olaylar da ayrı bir facia.. Küfür ve tokat.. Hatayı hata ile düzeltme.. Ciddi bir rehberliğe ve eğitime, şefkate ihtiyacı olan çocuğun makas değiştirmesi an meselesidir böyle durumlarda.. O zaman da kazanıyorum derken, kaybetmektir bu olay..

*** Hasılı, İnternet kafe’ler, çocuklarımızın ruhunu öldürüyor veya sakatlıyor..

*** Bu hasta veya ölü ruhla yetişen nesil, kendini, ana babasını kurtarıp mutlu edecek; Türkiye’yi “Çağdaş uygarlık düzeyinin üstüne” çıkaracak öyle mi? Kendimizi kandırmayalım.. Durum ciddi ve vahim.. Okulların eğitimdeki payı gittikçe azalıyor, yerini, negatif eğitim argümanları, yani internet ve dizili mizili TV yayınları alıyor.

*** Bu negatif eğitim araçlarını (Bilgisayar-TV-Basın) pozitif eğitim veren, bu ülke çocuklarını bozan değil, “insan gibi” yetişmesine katkıda bulunan araçlar haline getirmek, geleceği kurtarmakla eşdeğerdir.  Bu hususta yasal düzenleme şarttır..

*** Geleceğimiz, çocuklarımız, evlatlarımız gidiyor.. Bu yangından bu gelecek nesli kurtarmak, Hükümet başta olmak üzere herkesin görevidir.. Ana- baba- hoca-esnaf-öğretmen-komşu-belediye-emiyet.. Herekese görev ve sorumluluk düşmektedir. Bu açlıktan sonra en büyük tehlikedir.

*** Gazetelere televizyonlara yansıyan haberleri izleyip okurken yüzümüz kızarmakla kalmıyor, kahroluyoruz sorumlu bir vatandaş olarak.. Kadın ikiz doğum yapıyor, çocuğun biri başkasından.. Servisçiler içerisinde, sapıklar bile var ve öğrenci taşıyorlar.. Öğrenci de çoğunlukla, yukarıda belirttiğimiz internetçi.. Tehlikeyi bir an düşünmek ürpertici.. Çocuk kayıpları bir başka yara.. Genç kızların evden kaçışları, bir telefeon için adam öldüren tinerci belki internetçi gençler.. Vatandaşın cüz’i miktar parasını alıp, hiç olmazsa salıvermek yerine öldüren, öldürmekten belki zevk duyan bir nesil..

*** Uyanalım, aklımızı, gözümüzü, ferasetimizi, yetkilerimizi kullanalım..  Herkes görev başına.. Üzerimize düşeni yapalım.. Ben şu anda, bu agresif çocukları dikkatlice bazen sözle, bazen bir bakışla ikaz etmeye çalışıyorum.. Yetkili ve vicdan sahibi birisi  tesadüfen okur diye de bu konuda yazı yazıyor ve uyarıyorum.. Ben şu anda hiç değilse bu konuda az da olsa bir görev yaptığımı sanıyorum.

***

VAKİT GEÇ OLMADAN, GENÇLERİMİZ VE ÇOCUKLARIMIZLA İLGİLİ PROJELER ÜRETMEK GEREKMEKTEDİR. iKTİDAR VE MUHALEFET DALAŞMAK YERİNE GELECEĞİMİZİ DE DÜŞÜNMEK ZORUNDADIRLAR.

En iyi dileklerle..

Daima “huzurda” olmak temennisiyle…

Türkiye’den geçecek ‘enerji hatları’

BİR dostum soruyor: “Türkiye ile neden uğraşıyorlar?” Onlarca sebep sayabilirim…
Bir tanesini net olarak özetleyeyim. Gaz ve petrol Türkiye’nin doğusunda, alıcılar batısında. Bu gaz ve petrol Türkiye’den nasıl geçerse “geçirenler” en fazla para kazanır? Cevap çok açık: Türkiye’ye bir şey vermeden, aynen NABUCCO gibi! İşin bir de “Türk topraklarına ve insanına vereceği” zarar kısmı var ki; orası ayrı bir facia. Örneği açmaya devam edeyim; Türkiye’den geçişle ilgili kopartılacak her “1 dolarlık imtiyaz”, taşıyan tekellere “yılda milyar dolarlık” fazla para bırakacak. Daha yazmama gerek var mı? Türkiye’yi “çiğneyip geçmek” birilerinin banka hesabına “akacaksa” ne yapmaya çalıştıklarını anlamak çok mu zor? Ne diyelim; umarım bir gün Türk kamuoyu uyanır!

                                          Ne dersiniz. Yiğit Bulut doğru söylemiyor mu? Bizce çok ciddi ve doğru şeyler söylüyor ve sarsıyor insanımızı..

Dün yapılan AK PARTİ 3. Genel Kurulunda Başbakan Tayyip Erdoğan önemli mesajlar verdi. Konuşması, uyarıcı, vizyon yüklü, duygusal ama kararlı; sevgi ve merhamet denizinden dalgaların kıyıya vuruşu gibiydi..

Başbakan, “Büyük Değişim”in haberini veriyordu, bazen sertleşerek, bazen duygusallaşarak, bazen de dünya yönetim masasında hatırı sayılır bir devlet adamı olarak..

Ben Sayın Erdoğan’ı 1992 yılından bu yana yakından ve uzaktan takip ederim. Öğrenciliğimiz döneminden de ismen tanırım. 1975′lerde yaz tatillerinde Sümbülefendi’de takviye kurslar alırdık. Tayyip Bey’in ismi dolaşırdı Fatih’te Selamet Partisi Gençlik kolları salonlarında.. Esas O’nu tanımamız elbette Belediye Başkanlığı döneminden itibaren olmuştur.

Belediyecilikte getirdiği yenilikler, cesur adımlar ve kaynak yaratmadaki becerisi takdire şayandı.. O günkü hükümetler İstanbul’a particilik yaparak yeterli ödeneği vermiyorlardı. Tıpkı bugünkü gibi “Ülke batsın ama Tayyip gitsin” dedikleri gibi, “İstanbul susuzluk, hastalık, ve parasızlıktan batsın ama Tayyip gitsin” diyorlardı.. İşte bu sıkıntılar içerisinde tayyip Bey kaynak buldu, otobüslere yeni reklam biçimi denedi ve tutturdu.. Simsarlara giden paraların önünü kesti, yönünü belediye’ye çevirdi.. vb. İnsanüstü bir efor.. samimi halk için halkla beraber bir idare tarzı…

Bu yenilikler içerisinde en önemlisi, halkı belediye ile bütünleştirmesi olmuştur. BEYAZ MASA devrini başlatarak, İstanbul’lu ile kucaklaşmıştır.

1994′te bir süre İstanbul’da kalmıştım.. O günkü en önemli teknoloji, beyaz masa teknolojisi idi. Ve telefonla muhtelif zamanlarda iki defa aradım. İki teklifimin de dikkate alındığını gördüm. Birisi Yusufpaşa üst geçidinin ayağına gelen yerde bir hasta, çok ihtiyar ve belli ki kimsesiz bir ihtiyar bir battaniyeye sarılmı yatıyor. Kalkamıyor, hareket edemiyor. Büyük küçük abdestini nereye yapıyordu dersiniz?! İşte ben bu zavallı adamı hemen haber verdim. Bir gün sonra adam orada yoktu. Sordum Belediye görevlileri aldı dediler..

Bir diğer konu. Tramvay çok sıcak oluyordu. Havalandırma yetersizdi. Topkapı’dan Sultanahmet’e kadar insanlar perişan oluyordu. Hatta bir iki bayılma vakası da olmuştu. Bu olayı da bildirdim beyaz masaya o zaman. Çok geçmedi, belki planda vardı. Ama bir ortak dilek karşılandı. Tramvaylara klima konuldu.

İşte o zaman, konuşmasını, verdiği elektriği, içtenliği, içimizden biri oluşunu benimsediğimiz Tayyip Bey için dedim ki “Bu adam ülkeye lazım ve gerçekten hizmet edecek adam.”

Daha sonra 4 kişilik bir grupla Pınarhisar cezaevi’ne Tayyip Bey’i ziyarete gittik. Kandisini, ilk defa 3-4 metreden canlı olarak orada gördüm.. Orada gelen misafirlerin (10-15 kişilik gruplar) kısaca hal hatırını sorup, anlayabileceklerin anlayacağı şekilde mesajlar veriyordu. Eski çizgisinin haklılığına inanmakla beraber, uslup ve eylemler bazında; politik anlayış eksiklikleri olduğunu ifade ediyordu. yani o zaman tabi olduğu siyasi ekibin biçtiği elbise Tayyip Bey’e kesinlikle dar geliyordu. Daha geniş, katılımcı, kucaklayıcı; itelemeyen, ötelemeyen, ötekilemeyen bir zihniyet değişikliğinden bahsettiğini bugün gibi hatırlıyorum. Pınarhisar sadece Tayyip Bey’in değil, Türkiye’nin dönüşüm başlangıcı olacaktı.

Pınarhisar Cezaevinden ayrılışta Tayyip Bey’in gözlerinin içine bakarak” Başkanım bu günler geçecek, tekrar geçmiş olsun” diyebildim.. Aslında, samimiyetle sevdiğim bu kişiye sıkıca sarılmak ve”Sen Türkiye’nin yakın gelecekte Başbakanısın Allah’ın izniyle…” demek istemiştim. Medeni cesaretimi toplayıp bunu diyemedim. Kucaklayamadım onu.. Bir lahza O da benim bir şey demek istediğimi fakat deyemediğimi anlamış gibi dönüp bakmıştı bana.. O anki edebimiz ve yetişme tarzımız gereği gerçekleşmedi bu düşüncem..

O günler geldi geçti.. Bugün bendeniz de AK PARTİ saflarındayım.. Belediye Meclis üyesi adayı oldum Sultangazi’den.. Gönüllerdeki eylemle bütünleşti.

Sayın Başbakan Recep Tayyip Erdoğan’ın vizyonunun fersah fersah gerisinde olanlar, köşe kapma peşinde, rant devşirme peşinde olabilirler.. Partiyi hızla ANAP’lılaştırma peşinde olabilirler..

Ama inanıyorum ki, dünkü kongre konuşması da bunu teyit ediyor, Tayyip Bey böylelerine de pabuç bırakacak bir lider değil.. Herşeyin farkında…

Türkiye’nin son yedi yıldır kabuk değiştirmekte olduğunu görmeyenlerin varlığına ne demek lazım bilmem? Türkiye komşularıyla sıfır problem politiksıyla hareket ediyor. Komşularıyla sorunlarını bir bir çözüyor. İşte bu gün (10.10.2009) Ermenistan protokolü de imzalandı. Bu işin sonu Orta vadede Ermeni diasporası’nın sesinin kesilmesine; 1915 olaylarının lehimizde neticelenmesine kadar varacaktır.

Demokrasi açılımıyla, sırça köşklerde oturan tuzu kurular üzülecek ama, Anadolu’dan askerlik görevini yapmak üzere gönderilen gencecik evlatların geri dönmeme ihtimali minimum düzeye inecek, Türkiye’nin kaynakları, dağa taşa, silah tüccar ve simsarlarının iç ve dış temsilcilerine akıtılmayacaktır. Terörsüz bir Türkiye, iyi idare edilirse, başımıza yeni gaileler açmak isteyeceklere karşı uyanık olunursa, on yılda dünyada ilk 10 ülke arasına girer.

Bakın Kıbrıs sorunu, Ege sorunu, AB sorunu, Türk memleketleriyle ve İslam dünyası ile ekonomik, sosyal, kültürel entegrasyonlar gibi sorunlar dahil dış politikada pek çok alanda Türkiye Cumhuriyeti Ortadoğu’da yıldız gibi değil, hilal gibi parlayacaktır.

Türkiye’nin konjonktürel yeni misyonu bu yörüngeye oturmuş durumdadır.

Ülkenin sorunlarına çare olmak yerine, “sorunlu olmayı ve sorun yaratmayı” huy edinmiş siyasiler ve malum odaklar bu işe pek sevinmeycekler ama durum bu..  Matematik, fizik, kimya, siyaset ve sosyoloji bilinciyle sentez ve analiz yapıldığında bu noktaya gelinir..

Hülasa ülkemizin geleceği parlak. Bundan gurur duymalıyız. Sevinmeliyiz. En ufak bir durunmda felaket tellallığı yapmak yerine, yüksek moral vermeliyiz millete.

Hülasa;

Türkiye’nin iç barışını sağlayarak, dış dünyada elde ettiği yüksek itibar, kendiliğinden, rüzgarın savurması, veya şansın yardım etmesiyle olacak iş değildir. 7.5 yıldır Türkiye, “dirayetli ve samimi bir kadro” tarafından yönetiliyor. Ve bu icranın başında RECEP TAYYİP ERDOĞAN var. Muhalefet partileri ile bir kısım varsıl az sayıda ama güçlü grup, “Türkiye güçlenmesin, bizim zenginliğimiz varken halkın zengin olmasına ne lüzum var” diyen kara yürekliler, yeter ki Tayyip devrilsin, ordu ne güne duruyor..İzlenimi veriyorlar. Ama, baylar, Allah’ın izni ile Tayyip Bey görevini ibadet huşuu ile akıl ve bilim meş’alesiyle yapmaya devam ediyor ve edecek. Buna sizin gücünüz yetmeyecek.. Ha. Tayyip Bey de bir siyasetçi insandır ve gidelibilir. Ama temel değişimin, demokrasinin, kalkınmanın huzur ve zenginliğin önüne geçilemez startını vermiş olacağından, siz yine mani olamayacaksınız. Artık Türkiye sizin yörüngenizden, milletin yörüngesine oturmuş olacaktır. Ömrümüz olursa bize de, size” geçmiş olsun” demek kalacaktır..

En iyi dileklerle..