VER VER, ALMA.

            KANUNUDUR BU MESLEĞİN,

ARAYACAKLAR SENİ ÖĞRETMEN 

 AMA,

KANATLARINDA OLACAKSIN MELEKLERİN..

                                               ÖZCAN TÜRKMEN                           

*İzmit İ.H.L bahçesinde teneffüste Nurettin Uludağ ile.

İzmit İmam-Hatip Lisesine kaydolmak üzere, Karabük Kayabaşı mahallesindeki 2.5 odalı gecekondumuzda hazırlıklar yapılıyor.. Rahmetli anacığımın yüreği dağlanıyor.. Bunu hissediyorum. Elbiselerimi hazırlarken, gözlerinden yanaklarına süzülen yaşlar haala gözümün önünde.. Ana yüreği. Ah anacığım…

Ben ise üzüntüyle karışık sevinç duygusu yaşıyorum. Babam sevgisini belli etmeyen, bana göre hep azarlayan, soğuk bir kişilik izlenimi verirdi. Beraber otobüse biniyoruz..İlk uzun yolculuğum.. Ortaokul mezunuyum. İ.H.L.’nin Lise bölümünde 4 yıl okuyacağım. Otobüsle giderken, sürekli gözlem yapıyorum.. Çevreyi seyrediyorum.. Gerede, Bolu, Adapazarı, derken İzmit’e varıyoruz akşam üzeri.. Vakit kaybetmeden Müdürümüz, kıymetli insan, değerli eğitimci M.Sıddık Uslu’ya çıkıyoruz. Bize çok iyi davranıyor. Kayıt, yurt kaydı işleri, prosedürler..Bitiyor.. Ve akşam karanlığı. Babam dönüyor.. O sert, haşin babamım beni kucaklayıp vedalaşırken, sesinin titrediğini, gözlerinden yaşlar boşaldığını görüyorum. Tabi ben de hüzünleniyorum  Evet ben de ağlıyorum…. Vedalaşıp ayrılıyoruz. Filmlerdeki gibi uazaklaştıkça birbirimize hüzünle bakarak…

Okula yatakhaneme varıyorum. Sırtüstü uzanıyorum.Beni babamın aşırı hırpalaması ve disiplini o kadar  negatif etkilemiş olmalı ki, “özgürüm artık!” diye haykırmak geliyor içimden. Ve yatılı okul hayatım başlıyor. Okuyacağım, memlekete sınıfımı geçerek başarı karnemle gideceğim” diye söz veriyorum kendime.

Çünkü kahvecilik yapan babamın yanında çalışırdım çoğu zaman. Müşteriler çok şikayetçiydi. Haşarı, hareketli bir çocuktum.. İki elimde 9 dolu bardak çay taşırdım..Askıyla çay verirken, dolu bardaklı askıyı 180 derece çevirir, merkezkaç kuvvetinin katkılarıyla dökmeden  müşterilere dağıtırdım gittiğim yerlerde.. Müşteriler de benim bu hareketlerimi, yani “çocukluğumu yaşamakta olduğumu” bir türlü hazmedemez, babama   “bunu oğlum var diye güvenme..Bundan adam olmaz” derlerdi. Derlerdi demesine de bu sözler yüreğime bir hançer gibi saplanır çok rahatsız olurdum.. Kendi kendime söz verirdim afacanlık yapmauacağım diye.. Nafile.. Çocukluk..Çocukluğumu yaşamak…

Bana bu sözleri söyleyenleri başarılarımla mahcup edecektim. Buna kesin kararlıydım.  1. Sınıfı doğrudan geçerek vardım o yıl memlekete.. Çok zorlansam da “ağır abi” olmaya çalışıyorum.. Gerçekten tüm müşteriler şaşırdı.. İnanmakta zorluk çektiler.. Ama ne iltifatlar aldım.. Hepsini pişman etmiştim vallahi..  Yazın bu yapımı koruyarak, yine kahvehanemizde çalıştım..Kahvede oyun oynanıyordu.. Biz İmam-Hatip öğrencisi, babam da yarım hafız.. Babama “oyunu kaldırmasını” teklif ettim. Bir süre sonra artık Aktar Kıraathanesinde oyun yoktu.

İkinci yıl paralı yatılı olarak devam edecektim. Muzaffer bir eda ile İzmit’e dönüyordum.. Ancak Annem… Annemin benim için hazırladığı yemekler, giyecekler, “ah yavrum uzaklarda..” diye telaşlanmaları beni her okula gidişimde derin teessürlere garkederdi..  Hissettirmemeye çalışırdı ama ben anlardım tabi.. Ah anacağım …!

Çare yok okul bitecek. Tekrar İzmit..

Çok hareketli ve uyanık omalıyım ki..İlan panolarını filan okur, anonsları dikkatle dinlerdim.. İlan panosunda “Vakıflar Yurduna”  Öğrenci alınacağı, fakirliğini belgelemek için gerekli evraklar.. Yazıyordu. Telefon, iletişim yok.. Ancak postaneye gidip bağlatabilirsin. Babama mektup yazdım. Karabük’lü Mustafa Çekinmez ile..Evraklar geldi..Herşeyiyle, yatağı yorganı, çarşafı dahil herşeyiyle ”yepyeni” bir yurdun 100 kişili öğrencileri arasındaydık Mustafa’yla. Yemekler leziz, bol kepçe..Okula yakın.. Böylece başarılarıma, bir de dargelirli babamı, yurt parasından kurtarmayı eklemiştim..

İlan tahtasına bir gün yine göz gezdiriyorum.. Diyanet İşleri Başkanlığı “burs vercek” deniliyor..Şartlara bakıyorum tutuyor. Müracaat ve ayda 30 lira burs da çıkıyor.. Yurt bedeva ..Harçlık da geldi.. İyi bir arkadaş çevresiyle tanıştım..Buradan Fahri Akbaş’ı da saygıyla anıyorum. Kişilik kazanma devremizde, ilk merdivenleri o koymuştu önümüze…

Karabük’te babamın arkadaşı Mehmet Hoca vardı. Köprübaşı Camii imamı. Onun kütüphanesini görmüştüm. Mehmet hoca idolüm olmuştu.. Bir de onunki gibi kütüphanem olmalıydı.. Babam harçlık göndermekte zorluk çekiyordu..  “Baba param bitti, para gönder” demek ne haddime.. Çekinir, isteyemezdim. Bazen eşref saatine gelir, 70 lira filan postayla gönderirdi. Göndermezse..Göndermiyor demektir. Burs da bitince günlerce parasız gezmek durumu.. Gençsin..Millet birşeyler alıyor, yiyor içiyor.. Biz de bakıyoruz..

Derslerim de takdirlik değilim ama iyi.. Yetişmemiz, arkadaş çevremiz güzel..

Bir dert var parasızlık.. Bunu da çözmem lazımdı..

Sabahları, kantine Kocaeli taban simidi geliyor..Ama ne simit.. Çıtır çıtı..Mis gibi kokuyor.. Daha kantine vrmadan,” bir bana.. bir bana” millet tüketiyor.. Ben ise bir kenarda yutkunuyorum..Evet evet  bir simit alacak param olmadan dolaşıyordum… Acı ama gerçek…

Bu kötü durumdayken, beynim birden şarj etti. Orada kenarda üst sınıflardan Kandıra’lı İbrahim abi’nin boya sandığı var.. Boyamıyor..Duruyor orada.. Gittim  “İbrahim Abi, senin boya sandığı boş duruyor. Ben ayakkabı boyayayım mı onunla.. Sana da pay veririm..Boş durmasın” dedim. İspanyol paçalı, berduş kılıklı bu temiz dost “olur len!” dedi.”Git al başla.”  Buna çok sevinmiştim. Boyacılık işi fena olmayacaktı. Baktım birkaç ayakkabı boyayacak boya var. Çalışmaktan utanmadım, gurur meselesi yapmadım.. Başladım hemen oracıkta öğrenci ve öğretmenlerin ayakkabılarını boyamaya.. 2.5 lira kazanmışım o gün..İyi para. Simit 25 kuruş. Bir sonraki gün simitçi simit tavasıyla yine geliyor..O mis gibi susam kokusu okulun heryerini dalga dalga sarıyor.. Ben de daha cesur takip ediyorum simitçiyi artık.. Kantine ilk sıraya giriyorum.. ”Simit öyle yenmez böyle yenir” diyorum, kantinciden iki simit iki çay birden alıyorum.:))

Boyacılığa okulda devam ederken,  Kocaeli Sanayi Fuarına da gidiyorum..Orada da C.tesi-Pazar iş yapıyorum.. Artık, burs, babamın bazen gönderdiği 70′lik artı boyacılık parası..

Paramla ilk iş, tam gelişme çağı olduğu için, bir güzel tas kebap vb. ile karnımı doyuruyorum.. Tabi her gün de değil. Haftada onbeş günde bir..

Sıra Mehmet Hoca’nın kütüphanesi gibi bir kütüphane yapmanın başlamasına, kitap alıp okuma alışkanlığı edinmeye geliyor…(Devam edecek) 05/04/2009

        Bugün öğretmenler günü.

       Tüm meslektaşlarıma, sağlık, başarı ve en iyi dilekler sunarım.

       Bendeniz de 28 yıllık bir çalışma sonunda iki yıl önce emekli oldum.

       Bugün, TV yayınlarındaki bir iki vefalı haber-yorum olmasa öğretmenler günü olduğunu hatırlayamayacağız bile..

      Devam eden öğretmenlerimiz, kısmen hediye ve benzer hareketlerle, öğrencileri tarafından kutlanıyorlardır. Kerataların ihtiyaçları olduğundan mı, samimi sevgi ve saygısından mı? Tartışılır:))

      Öğretmene asıl vefa, ilişik kesildiğinde olmalı değil mi?

     Emekli öğretmenlere soruyorum: Yıllarca kendinizi harcadığınız, uğurlarında saçlarınızı ağarttığınız; belki onlarla ilgilenmek uğruna kendi öz çocuklarınızı, sağlığınızı ihmal ettiğiniz SEVGİLİ ÖĞRENCİLERİNİZ/ÖĞRENCİLERİMİZ bugün nerede acaba? Umarım benim gibi telefonlarınız sabah saatlerinden itibaren susmak bilmemiştir(!).

      Umarım, sadece sevgili öğrencileriniz değil, eş dost..Bugün telefonlarınızı kilitlemiştir(!).

     Ah öğretmenim, vah öğretmenim….

      Hele hele emekli öğretmenim..

     Yıllar boyu uğraşıp öğretemediğimiz, sadece bir yabancı dil konuşturmak değilmiş demek ki öğrencilerimize.

     VEFA’yı da öğretememişiz.

    Veya öğretmişiz ama her iyi haslet gibi o da TV, Medya ve diğer çeldiriciler tarafından tüketilmiş.. Bitirilmiş..

    Bunlar, asla bizim çocuklarımıza, gençlerimize şefkat ve sevgimizi eksiltmez elbette. Biz tüm öğretmenler, o evlatlarımıza “karşılıksız” verdik olabildiğince, her güzel bilgi ve davranışı..

    Ne var ki..Bizler de insan olarak.. Yıllarını yetiştirdikleri öğrencilerine adayanlar olarak.. Sadece bir tek şey isteriz. Samimi bir hatırlanış.. İçten bir tebessüm ve azıcık saygı.. Çok şey mi istediğimiz?..

       Denilebilir ki, bu durum “senden kaynaklanıyor.”  

      Keşke ciddi bir anket yapılabilse.. İşin gerçeğini daha iyi anlardık..

    Naçiz şahsım olarak ben hayatımdan memnunum. Ama “Sosyologlara” bir konu gönderiyorum bu yazıyla. “Öğretmenler gününde, okuldan tayin olan veya emekli olan öğretmeninizi bugün aradınız mı? Veya aramayı düşündünüz mü?” Sorusu, okuyan, mezun, yetişkin herkese sorulup, sonuçtan Milli eğitim Bakanlığına bir vazife çıkarılabilir düşüncesindeyim.

   Sayın Milli Eğitim Bakanı dahil hep beraber bu acı gerçeği bir oturup düşünmek durumundayız.

                                                      Anladım ki;

                                                      Ver ver hiç alma,

                                                      Kanunudur bu mesleğin,

                                                      Anlayacaklar öğretmen seni ama,

                                                     Kanatlarında olacaksın meleklerin

                                                                                                                 (Özcan Türkmen))

                                                    Bu vesile ile, ilkokul öğretmenlerim Mustafa Demir ve Necip Güven’i rahmetle anıyorum. İzmit İ.H.L hocalarım, M.Sıddık Uslu, Faruk Taştekin, Mustafa İz. Ali Ünal, Nükhet Hanım, Ali Nar, Mustafa Miyasoğolu,L.Ertuğrul Kazancı,Gavsettin Koçak, Naci Hocam, Emin Hocam ve diğerlerini; Karabük Fevzi Çakmak Ortaokulu öğretmenlerim, Fuat Keskinci, Ahmet Yılmaz, Rıdvan Sertlek, Fazlı Can, Ahmet çelik, Yücel İzmirli, Hafise Aksoy, Avni Şen, Mustafa Dursun ve diğerlerini, hürmet, minnet ve şükranla anıyorum. Ölenlere cenab-ı Hak’tan Rahmet diliyorum.

Not: 1- Yanlış anlaşılmasın, yukarıdaki yazı sadece benim şahsımla alakalı değildir. Bu konuda yaptığım istatikî çalışma sonucu yazdım.

               Dahası, elhamdülillah, biz meslek hayatımız boyunca,  parlak  bir öğretmendik. Görev yaptığım yerlerde, mülki amirlerimiz tarafından hemen teşhis edilirdik. Basın, yayın, törenler, diğer sosyal faaliyetler… Hep biz olayın içinde ve başlarındaydık. Öğretmenler gününde Safranbolu’da yılın öğretmenleri safındaydım. Takdir ve ödüller aldım hep.. Bakanlık müfettişleri teklifiyle bir takdirname de bağcılar Millî Eğitim Müdürlüğü’nden aldım.. 2008 yılında “Öğretmenler Günün’de” Gaziosmanpaşa’daki emekli öğretmenleri temsilen törene katıldım ve Sayın Vali Muammer Güler’in elinden hediyeler ve onur Belgesi alan, İstanbul’daki 30 dolayında öğretmen grubu içerisindeydim.

             Öğretmenlik mesleğim boyunca arkadaşlarımla, velilerle ve sevgili öğrencilerimle hep güzel günler geçirdim. Espritüel ve güleryüzlü yapımla, sanıyorum sevilen bir öğretmen olarak  okul görevimi tamamladım. (Tabi hatalarımız da olmuştur yirmi sekiz yıllık süreçte). Gerek Safranbolu, gerek Bağcılar, Gaziosmanpaşa ve Sultangazi’deki görev yaptığım amirlerim ve meslektaşlarımla sıcak ve samimi irtibatım devam ediyor. Arkamızda hoş olmayan izler değil, güzel izler bıraktık çok şükür.

            Benim bunca performansım ve başarılarım, ödüllerim tabi bir onur… 

          Lakin, yetiştirmekte olduğumuz yeni nesil ve bizlerden istifade etme imkanı olmayanlar çabuk unutkan bir tarz içindeler. Asıl ödül, unutulmamaktır. Asıl değer, saygı ve sevgiyi birbirimize karşı hiç eskitmemektir. Asıl anlatmak istediğim budur. Sadece kişisel bir üzüntü ve kaygı değil..

Not. 2-  Öğretmenler günümü kutlayan SESDER yönetim kurulu üyesi kardeşime özellikle teşekkür ederim.