MEMLEKETİM DERİM

** Rahmatli Annem ve Ayşenur.. 1993

           Çok yorulunca,

            Maziye dalınca,

            Sevgiyle dolunca,

             Eflani’m benim!

                                               Memleketim!

                                                                     Derim.

            Uzaklara dalınca,

            Gözler buğulanınca,

            Hasretle kavrulunca,

                          Eflani’m benim!

                                            Memleketim!

                                                                    Derim.

 **Efllâni Bostancilar Göleti/Okuduğum  ilkokul gölet içerisinde kaldı/

           Toprak burunda tütünce,

           Sevdiklerimi düşününce,

           Bir ah! çeker,

                             Eflani’m benim!

                                              Memleketim!

                                                                       Derim.    

           Yaykılı, Tokar’ı,

            Ova ile Adayı,

            Yalacığı Saçak’ı,

                            Düşünürüm de

                            Eflani’m benim..!

                                                    Memleketim.!

                                                                        Derim.

 *Doğduğum ev. Eflani-Bostancılar-Alifakaoğlu Mah. Şimdi rüyalarımda..

           Çelebileri, Başiğdir’i,

           Bostancılar, Hekimli’yi,

           Karacapınar’ı yemyeşil doğayı,

           Tabakları, Yalacık’ı

                                 Tertemiz havayı,

                                  Hep özlerim de..

                                  Eflani’m benim..!

                                                       Memleketim

                                                                         Derim.                                          

                                            m.ali aktar/25.12.2009 Cuma 11.30

     25 Nisan’da Tüm Eflâni’liler olarak Bağcılar  Olimpik Spor

           Tesislerindeyiz..!

İzmit, 1972-1976

Sıhhıye Rıza Amca ve Şevket Amca..

Vakıflar Yurdunda kalıp okulumuza devam ediyordum.. Bir yandan, yeni kitaplar alıyor, okuyordum, diğer yandan ,  PINAR, Yeniden Milli Mücadele dergisine abone olmuştum. Daha sonra “İlim, Kültür ve Sanatta GERÇEK “  dergisine de abone olmuştum.. Bu dergilerin, birisi haftalık, birisi aylık, diğeri 3 aylık dergilerdi. Her çıktıklarında, söz yerindeyse su gibi içerdik.

Bu dergiler ve Otağ yayınları arasından çıkan yayınlar,   gençliğe merhaba dediğimiz sıkıntılı günlerde bize bir cansuyu gibi geliyordu.. Hocalarımızın ilhamı, büyüklerimizin nasihatleri ile birlikte, bu okumalar bize geleceğimiz adına çok şey katacaktı.. O günlerde, o dergileri bize ulaştıran, yazılarıyla, akıl, gönül ve ruh dünyamızı olumlu yönde dokuyanlara şükran ve minnet borçlu olduğumu ifade etmek isterim.. Hepsinden Allah razı olsun.. Ahirete irtihal edenler için duamızı da eksik etmiyoruz..

Bu arada  tanıştığımız ve bize kültür zenginliğinin yollarını açan grup da anlaşılacağı üzere Yeniden Milli Mücadele Grubu. Sıkı bir “Kültür Çalışması” yapardık.. Dünyada ve Türkiye’de Gerçek Emperyalizm, İlmi Sağ, İnkılap İlmi, Türkiye’de vatan bölme faaliyetleri, Sion Önderlerinin Protokolleri, Millet Düşmanlarının İhanet Planları, Fener Patrikanesinin programı, Kadroların Vazifeleri, İslam İnancının Temelleri AKAİD, Hz.Peygambern Hayatı vb. Pek çok kitabı 3-5 kişilik gruplar halinde okurduk, yorumlardık. Buna “Kültür Çalışması ” denirdi.. Kültür çalışmaları, sadece kitap okuma değil, aynı zamanda, sosyal, siyasal, politik gelişmemizi de sağlıyordu.. O zamanlar, Mücadeleciler, yurtları, yayınları vs. ile gıpta edilen bir gençlik teşkilatıydı..  Muhterem Edibali ve arkadaşlarına ülke insanı bu açıdan, verilen hizmetler için, gösterilen gayretler için teşekkür borçludur.. Hiç değilse 25 bin dolayında vatan evladını bu OKUL , vatansever, inancına, kültürüne ve tarihine bağlı; bilinçli kadrolar olarak yetiştirmiştir. Bu önemli bir kazanımdır. Ne var ki, sebepleri mutlaka vardır, bu okul işlevini yitirmiştir.. Kendini güncelleyememiştir. Ve 1978-80 lerde donmuştur.

*      *          *
Okulun 300 m. yakınında Sıhhıye Rıza Amcaların evi olduğunu öğrendim. Zira, onlar da yeni gelmişlerdi tayinle.. Rıza Amca’nın eşi Feride Teyze harika bir insandı. Eflani’de Annem’lerin iyi arkadaşı, hatta onlara yolgösterici idi.. Ne de olsa bize göre ilçe  merkezinde  otururlardı. Şimdi İzmit’teydiler..Aynı Vilayetteydik..

İlle gel, niçin gelmiyorsun derlerdi..  Utangaçtım. Onurluydum. Kimseye yük olmak istemeyen bir yapım vardı. Onun için çok seyrek giderdim. C.tesi Pazar günlerinden birinde bazen gider TV de seyrederdim. Zira TV her evde yoktu o zaman..

Rıza Amca, bir gün eline kalemi almış, “bak hanım…” diyerek Feride Teyze’ye “sen güzel baklava yaparsın, günde 3 sini baklava, pastanelere ev baklavası…” diye tarif ediyor, program yapıyordu. Ev kira. Demekki maaş yetmiyor olmalı ki yeni projeler üretiyordu.. Çocuklar var.. Necmi benimle yaşıt. Nesrin yine akran ve okula gidiyorlar.. Ablaları da vardı.. Geçim kolay değil…

Bana  Feride Teyze “evladım çamaşırlarını getir yıkayalım, her hafta veya ne zaman canın isterse gel” derdi. Bana anne babalık yaparlardı..  Öyleya 16-17 yaşında garip bir kuş gibiyiz biz oralarda. Yemeksiz göndermezlerdi.. Beni geriden geriye takip ederlerdi. Memlekete vardıklaarında beni anneme meth ederlermiş. “Çok terbiyeli, üstünü başını tertemiz nasıl tutuyor  şaşılacak şey..vs” derlermiş.. Tabi annem de gurur duyarmış.. Bana anlatırdı..

Kaderin cilvesine bak ki, 20 yıl kadar sonra kader bizi Karabük’te buluşturdu onlarla..Sürücü Kursu açmıştık. Motosiklet ehliyeti almak için müracaat ettiler. Rıza Amca’nın ayağı biraz aksardı. Sepetli motosikletiyle sınavlara girmişti. Sepette de sınav esnasında Feride Teyze oturuyordu.. Eğitim alanında ciddi bir sınav vermişlerdi  Birbirlerini çok seviyorlardı. Dünya iyisi insanlardı onlar yahu..Allah Rahmet eylesin.. Onları dualarımda annemden hiç ayırmam haala.. Ömrüm oldukça duaya devam edeceğim..

Tütünçiftlik’te oturan köylümüz Şevket abilere de giderdim bazen..  Şevket abi müthiş çalışkan birisidir.. İnek besler, bahçe yapardı Fethiyye Teyzeyle. Demir Çelik Fabrikalarının İzmit iş kolunda çalışıyordu. Geniş bahçeli bir gecekondusu vardı. Beni sağolsunlar çok iyi karşılarlardı. Şevket Abi:”Hanım M.Ali’ye bir mıhlama yap bakalım..!” derdi hemen. Mıhlama deyip geçmeyelim, kıymalı yumurtanın has’ı ve herkes yiyemiyor o zaman..

Ben orada akşam üzerine kadar oyalanırdım..Şahin, Ramazan, Muzaffer ve diğer çocuklara ders yaptırırdım. Yardımcı olmaya çalışırdım. Allah razı olsun çok desteklerini gördüm.. Bize onların güleryüzü bile en büyük destekti. Kadere bakın ki, Şevket Abi’nin oğlu Muzaffer, şimdi doçent Muğla’da ve kızkardeşimin Bey’i… Yani eniştemiz..

Köye gittiğimde Şevket Abi Ve Fetiyye Teyzeyle görüşüyoruz.. Daha geçen yıl yazında, kapının önünde bahçede sıcacık gözlemelerinden ikram ettmişlerdi.  bostanlarından, birlikte mis gibi doğal çilekler   toplamıştık. Size de minnettarım Şevket abi ve Fetiyye Abla.. Allah ömrünüzü uzun etsin..

Gönül selamımla.. Allah’a emanet olunuz..    20/04/2009

                      

                       *Eflani Belediye Başkanı İbrahim Ertuğrul

                                          MEMLEKETİM DERİM

           Çok yorulunca,

            Maziye dalınca,

            Sevgiyle dolunca,

             Eflani’m benim!

                                               Memleketim!

                                                                     Derim.

            Uzaklara dalınca,

            Gözler buğulanınca,

            Hasretle kavrulunca,

                          Eflani’m benim!

                                            Memleketim!

                                                                    Derim.

 ////Ellani Bostancilar goleti/Okudugum  ilkokul golet icerisinde kaldi/

           Toprak burnumda tütünce,

           Sevdiklerimi düşününce,

           Bir ah! çeker,

                             Eflani’m benim!

                                              Memleketim!

                                                                       Derim.    

           Yaykılı, Tokar’ı,

            Ova ile Adayı,

            Yalacığı Saçak’ı,

                            Düşünürüm de

                            Eflani’m benim..!

                                                    Memleketim.!

                                                                        Derim.

           Çelebileri, Başiğdir’i,

           Bostancılar, Hekimli’yi,

           Karacapınar’ı yemyeşil doğayı,

           Tabakları, Yalacık’ı

                                 Tertemiz havayı,

                                  Hep özlerim de..

                                  Eflani’m benim..!

                                                       Memleketim

                                                                         Derim.                                          

                                            m.ali aktar/25.12.2009 Cuma 11.30

                Bu yazımda, blok sayfalarımı en iyi şekilde takip ettiğine inandığım bir çocukluk arkadaşımdan bahsedeceğim. Hüseyin Korkut’tan…

                  İlkokula giderken, köyümüzde, kış aylarında don üstünde (betonlaşmış donmuş kar üzeri) kayığa binerdik. Bu kayık sefası saat 10′a kadar sürerdi.. Çünkü don çözülürdü. Kayıklar gitmez olurdu o zaman..Sabah erkenden bu kayığa binme işi için kalkardık.. Sabah namazı vakti, evin saçaklarına bakardık. Yukarıdan aşağıya buz saçakları sarkmışsa, sevinçle kalkardık. Çünkü anlardık ki, kar donmuştur. Sıfır asfalt gibi olmuştur. Her yerde kayığa binme imkanı var. Sabah erkenden ıslıklarla haberleşir toplaşır, taa uzak tepelere kayığa binmek için tırmanırdık.. Kimler olmazdı ki.. Hasan, Hüseyin, Ahmet, Rüştü, Ali,.. Ve ismini sayamayacağım bir kalabalık.. Kayığı şimşir ağacından yapılanlar, daha hızlı idiler.. Kirenden vs. yapılanlar geride.. Eller ayaklar donmuş, kimin umurunda…

               Don olmadığı zamanlar, köyün muhtelif müsait yerlerine ayaklarımızla özel kayak yerleri yapardık.. Akşam donma başlardı o zaman da. Dolayısıyle akşam geç saatlere kadar kayık sefası yapardık…

              Yazları bir başka neşeli olurdu köyümüz.. Karabük’ün Eflani ilçesine bağlı Alifakaoğlu köyü.. Yemyeşil kırların bağrındaydık.. Sığır koyun güderdik. Sığırda, küçük sülük kabuklarını toplayıp dam oynardık.. Toprakta, küçük altı adet simetrik oyuklar açılarak oynanan bir oyundu bu.. Sonra met, cinemetür(Ciritin başka bir versiyonu). oynardık kıranda.. Bir yandan da sığır güderdik.. Çok güzel günlerdi.. Toprakla, doğayla başbaşa..

            Köyümüzün önünden akan derede yüzerdik.. Balık tutardık..

           Sığır güttüğümüz yerleri, her köye varışımda gezerim.. Orman olmuş meralar.. Ayak değmiyor..Sığır güdülmüyor.. Çünkü hayvancılık bitmiş.. Köyde de kimsecikler kalmamış..

          Akşamları Hüseyin filan bazen saklambaç oynardık. Ambar aralarına, girilmeyecek yerlere girerdik.. Nasıl hasta olmuyorduk, şaşıyorum.. Toz toprak, örümcek..Hepsi oralarda.. Bizim saklambaç alanımızda yani…

         İşte  hayatımızın en zevkli, çocukluk dönemlerini Hüseyin’in de bulunduğu bir grup arkadaşla geçirdik..

         Aradan yıllar su gibi aktı.. Kocaman adamlar olduk.. Hüseyin kamyonculuğun revaçta olduğu o dönemlerde kamyoncu oldu.. Arabasıyla yük taşımacılığını seçti.. Biz de okuduk öğretmen olduk.. 8 yıl öğretmenlikten sonra ayrıldık, Türkiye’nin ilk 50 Sürücü Kursundan birini, Karabük Sürücü Kursu’nu üç öğretmen arkadaş kurduk…(1988-1992) 

        Bu arada ben mahalli gazetelerde yazılar yazıyordum.. Hüseyin Korkut da Kamyoncular Kooperatifi yönetimine girmişti.. Dobra ve dürüst bir insan olduğundan Kasayı buna havale etmişlerdi.. Bu çok önemliydi.. Hüseyin Korkut, gecekonduda oturuyor ama insan özünü de titizlikle koruyordu.. Zannediyorum dört yıl kadar aynı görevde kaldı.. Bir tek şaibesi duyulmadı.. Paranın sıcaklığı O’nu bozamamıştı..

         İşte o zamanlar, benim günlük yazılarımı en iyi takip eden bir dost vardı.. Bizimle iftihar etmekten gocunmayan, mert yiğit bir dost.. Bu benim çocukluk arkadaşım Hüseyin Korku’tu..O’ndan hep manevi destek, yakınlık gördüm.. Seviyordum, takdir ediyordum kendisini.. Bu da bize yol, su elektrik (..) olarak dönüyordu.. Dünya hep böyle değil midir? 

         Yıllar yılları kovaladı, çocuklarımız büyüdü, İstanbul’dayız.. Hüseyin benim izimi sağolsun burada da buldu.. Blok yazılarımı dikkatle okuyan, yorumlar yazan  bir dost olarak.. Kamyonculuğa yine devam ediyor.. Ancak, O, sıradan bir kamyoncu değil.. Kamyoncuların duayeni olabilecek, gönül ve ruh zenginliğine sahip bir kıymet…

        Zaman zaman telefonlaşıyoruz.. O da İstanbul’da.. En kısa zamanda görüşmeyi ümit ediyorum…

         Hüseyin’in bir de ağabeyi vardır Kocamustafapaşa’da.. O da çocukluk arkadaşım. Hasan. O da iyi bir çocukluk arkadaşımdır.Lakin O’nun durduğu nokta ile Hüseyin’in durduğu nokta aynı yer değildir.. Bana ilk İstanbul’a geldiğimde, çok mağduriyetler çektiğimi bildiği için, “sen burada da hiç hiç bir ilerleme kaydedemezsin. Senden Bir .ok olmaz ” deyivermişti.. Çocukluk arkadaşıyız ya.. Bana çok güzel moral vermişti! ) Onun için diyorum, Hüseyin daha farklıdır. İleri görüşlüdür, çalışkandır, canayakındır, yardımseverdir, dürüsttür..

          Kıymetli çocukul arkadaşım, internette blok sayfalarını eminim hala takip ediyor..

         Dostluk parayla olmaz sadece, gerçek dostluk, karşılıksız, riyasız “seni takdir ediyorum, seviyor sayıyorum. Kutlarım.” diyebilmektir.. Tıpkı Hüseyin Korkut gibi..

         Hüseyin’e çoluk çocuğuyla, mutlu hayırlı sağlıklı bir hayat diliyorum…

         Gönül selamımla..Allah’a emanet olunuz… 17/05/2009