Türk Millî Eğitim sistemi, son yıllardaki müfredat değişiklikleri ve yeniliklerle; araç gereç artışıyla önemli mesafe kaydetmiştir.  Dün’e göre bugün imkân ve şerait elbette kıyas kabul etmeyecek kadar ileridedir.

Ancak aşağıda belirteceğimiz hususlar, Türkiye Cumhuriyeti’nin varlığı ve geleceği açısından, eğitim öğretim bazında hayatidir. İfade edeceğimiz hususlar, açık, yalın, basite irca edilmiş, ancak hayati konular olarak algılanmalıdır.

Bilindiği üzere  eğitim ayrı, öğretim ayrı işlerdir. Öğretim, öğretmek, bilgi yüklemektir. Eğitim ise kazanılan faydalı bilgiyi hayata uyarlamak, yaşam haline getirmektir. Diş fırçalamanın faydasını benimsetmek, öğretmek “öğretim”dir. Akşam-sabah öğrenci, evde yemekten sonra dişlerini fırçalıyorsa, bilgi davranışa dönüşmüş “eğitim” faaliyeti öğretimle birlikte gerçekleşmiş demektir. Yıllar boyunca, okullarımızda, öğrencilere bilgi yükledik… Faydalı faydasız demedik, yükledik de yükledik..  EĞİTİM’e yeteri kadar önem vermedik.. Anne- baba , öğretmen-idareci bu konuda hatalar yaptık ülke bazında..

“Geriden bir gençlik geliyor ki…” deyip başlayan iyimser dostlarımın moralini bozmak istemem ama, yukarıdaki sistmde yetişen gençlerimiz, çocuklarımız, istisnalar hariç, geleceğin “Türkiye Rönesansını” kaldırabilecek, yetenek, gayret, beceri, karar, sabır ve ahlak düzeyinde değiller.. Çünkü eğitemedik, eğitemiyoruz onları.. “Ne kadar iyi eğitim, o kadar vizyon..”

Türk Milli Eğitim camiasında, branş öğretmeni,  idareci, kurucu müdür vb. görevlerde bulunmuş bir (E) öğretmen olarak tespitlerimi sıralamaya devam ediyorum:

* Öğretmen reformu şarttır. (bkz.”Öğretmen ülkenin ufuklarını açandır” başlıklı yazımız) Hazırcı, devletin sırtına yapışmış, kendini yenileyip güncellemeyen,  araştırma yapmayan, örnek ve önder olamayan, yorgun ve “fakir” öğretmenle bu kadar oluyor. İstisnaları tabi ki ayrı tutmak gerekir.

* Okulların adı da fiziki yapısı da değişmeli. Okullar, teknik labaratuvarların yanında, bilgisayar labaratuvarları, sanat labaratuvarları,  kütüphaneleri,  sinema tiyatro salonları, açık kapalı spor tesisleri, hobi alanları, yeşil alanları ile EĞİTİM MERKEZLERİ haline getirilmelidir.. Bugünkü sınıf eğitimi haftada 3 güne indirilmeli, diğer günler tamamen kontrollü, planlı  ama sıkmadan labaratuvarlarda, kütüphanede, spor tesislerinde, hobi alanlarında… EĞİTİME devam edilmelidir. 30 Yıldır çöpe attığımız veya attırılan 1(bir) Trilyon dolar cebimizde olsaydı bunlar yıllar önce bitmiş olurdu.. (Kaynak diye soracağınızı hissettim de onun için yazdım bu son cümleyi).

* Halimiz ise yürekler acısıdır. Okulda bunca eksikliğe, olumsuzluğa rağmen öğretmen bütün hünerlerini kullanıyor. Sınıfta nerdeyse akrobasi yapıyor öğrenciye birşeyler verebilmek için. Veriyor da.. Lakin, dışarıya çıkan ve evine varan öğrenci, daha sokakta, ” öğrenilenlerin reddiyesini”  fiilen ruhunda hissetmek zorunda kalıyor.. TV, Bilgisayarın hatalı kullanımı, anne babanın eğitim ve sosyal düzeyinin seviyesi,  mevcut yetersiz eğitimi büsbütün yetersiz kılmaktadır. Kanaatim odur ki, mevcut sistemde, Türk Milli Eğitiminin Amaçlarını gerçekleştirme hususunda okullarımız %15-20 amacı gercekleştirmektedir. %80 lik bölüm ise, sokakların çocuklarımızı harap etmesi; TV kültürünün tahribatı; anne babanın yanlış tutumu ile “yanlış eğitim” olarak gerçekleşmektedir. Yanlış eğitimin sonucu doğru olmaz herhalde. Eğri ağacın gölgesi de eğri olur” değil mi efendim?..

ACİL TEDBİR ALINABİLİR

* Devletin ve Hükûmetin acil olarak, yukarıdaki kahredici oranları tersine çevirmek üzere harekete geçmesi elzemdir. Buna göre;

= Büyük şirketlerin, kuruluşların eğitime bina desteğiyle birlikte eylem bazında da destek vermesi sağlanabilir.

=Özellikle ve acilen TÜM YAYINDAKİ TELEVİZYON KANALLARININ ve BİLGİSAYAR OPERATÖRLERİNİN, hatta GSM OPERATÖRLERİNİN “eğtime katılması” şarttır.

- Bu çerçevede, yukarıda belirtilen araçlar, kanallar, operatörler eğitim için yoğun bir çalışmaya yönlendirilmeli ve özendirilmelidirler. Önce “ahlâk,”  “millî değerler,” “sevgi-saygı, merhamet, paylaşım, vefa, ar, namus, temizlik, çalışkanlık, düşünce üretme, buluş yapma, komşuluk hakkı, ana baba hakkı, insan hakkı, hayvan hakkı, çevre,sosyal sorumluluk..vb” konularda, ikişer, üçer dakikalık kısa metrajlı film, söyleşi, animasyon..ile TELEVİZYONLAR eğitimin içine girmelidirler.. Şimdi eğitimin içine şey ediyorlar. Öyle değil mi? Diziler, öğrenci dizi ve filmleri, haberlerin veriliş şekli vs. eğitimi felç ediyor. Gençlerimizi, çocuklarımızı ve yaşlılarımızı zihinsel hadım ediyorlar..  Bu iş mutlaka kanunla düzenlenmelidir. Çerçevesi belirtilmeli ve emredilmelidir. Bu eğitim faaliyetleri de gece 02′den sonra değil, en aktif olunan saatlere konulmalıdır. Ayrıca bu patronların ve yöneticilerinin, kulağından tutup yaklaştırıp, Bu ülkenin “geleceğinin”  REYTİNG ALMAKTAN” çok daha önemli olduğu söylenip, kulağını bırakmadan önce yarım tur burulmalıdır.  Demokrsi, açık düşünce,  açık toplum, insan hakları..Hepsine evet.. Ama bu çocuklarımızı, geleceğimizi  yok etmek pahasına olamaz…!
meb_logo-Tekrar ifade edelim.. Radyo ve TV’ler, Basın, Bilgisayar operatörleri, GSM
operatörleri.vb. zaten aksak ve imkansızlıklar içindeki eğitim sistemimizi, yani çocuklarımızı, yani geleceğimizi torpillemekten vazgeçirilip, katkıları sağlanmalıdır.. Bakın Türkiye’de vergi ödenmesi dahil, yere çöp atmak, hunharca insan katli, yere tükürmek, tembellik, vb.  yaşama hitabeden tüm konularda doğru eylemler gözlenecek, dolayısıyle okulların eğitim kalitesi yükselecektir.. Amaçlar noktasında ciddi mesafeler alınacaktır. Çünkü okulda öğretileni media yıkmayıp “destekleyecektir.” böylece.

-Halk eğitimi konusunda, mesleki eğitim konusunda da, MEDİA ile birlikte eğitim programları hazırlanmalıdır. Ve bu yasa ile belirlenmelidir. (Lütfen bu canhıraş çağrıya kulak verin).

*En başlarda belirtilen uzun ve orta vadeli EĞİTİM REFORMU TEDBİRLERİ yanında, çok çok önem arzeden  MEDYANIN EĞİTİME KATILMASI programı, kısa vadede olabilecek, ciddi bir irade ile ortaya konulabilecek bir husustur. Özellikle Sayın Başbakanımızın ve Milli Eğitim Bakanımızın dikkatini çekmek isterim. Eğer bunu gerçekleştiremezsek, 15 Milyon öğrencimiz, 500 Bin öğretmenimiz, şu kadar okulumuz, bilgisayar labaratuvarımız var diye kuru bir övünmeden öte geçemeyiz. Çünkü devasa bir potansiyel ve sistem, sonuçsuz, ruhlara sinmemiş bir kuru gürültü.. Başımız kumda mı nerede? Merak ediyorum..

Bu duygu ve düşüncelerle, Tüm Milli Eğitim Camiasına tekrar başarılar diliyor;

Sayın Başbakanımızı ve Millî Eğitim Bakanımızı göreve davet ediyorum…

Kalın Sağlıcakla…