*1995 Yılında basımı yapıldı. 138 sayfa.

*Yazarın Karabük yerel basınında yazdığı, “genel konuları” içeren

 yazılarının toplandığı bir kitap.

*2. Bakısı yapılmadı.

TOPLUMUN RENKLERİNDEN..

 Kendimizle Barışmak

Toplumsal uzlaşma istiyoruz.

Önce Mecliste kavga değil barış istiyoruz.

Anarşi değil, sevgi, kardeşlik samimi arzumuz.

İşçisi, çiftçisi, memuru,emeklisi, esnafı, köylüsü kentlisi,kadını erkeği, çocuğu genci ile topyekün BARIŞ’a hasretiz.

Barışçı toplum.. Barışçı insanlar..

BARIŞ KUŞAĞINI oluşturmamız gereklidir. Barışın taht kurduğu yer, insanın içi, gönlü, beynidir.

İnsanın kendisiyle barışık olması en büyük barıştır. İkiyüzlülük, acımasızlık, adaletsizlik yoktur bu bareışta.

Kendisiyle hesaplaşmada, teraziyi doğru tutup, barışını sağlayabilen, işadamı, politikacı, öğretmen, işçi, memur, esnaf.. Bu bir bakıma “en az kendisi kadar, diğer insanları da düşünüp, ben siftah yaptım, komşumdan al” diyebilen “Fetih toplumu” olabilmektir.

Ülkemizin, terör, ekonomi, enflasyon, vurgunculuk, adaletsizlik dahil tüm sorunlarının temelinde, tavan ve tabandakilerde “iç barışıklığının” olmaması yatmaktadır denebilir.

Parada, ihtişamlı yaşantıda, saraylarda, yatlarda mutlu olabilmek mümkündür. Fakat bir şartla.. Varlıklı, etkili ve yetkili olanlar İÇ BARIŞLARINI sağlayabilmişlerse.

Aksi halde, o tür kişilerin yaptıkları haksızlıklar, yedikleri haramlar, insanlara zulüm niteliğinde aldıkları kararlar ve  “ah..!” lar, iç aleminde o kişiyi balyoz gibi dövüyorsa.. İç dünyası harabeye dönen böylelerini, para, şöhret, makam mutlu edebilir mi acaba?  İnsan olma özelliğini yitirmedikçe sanmıyoruz.

Temiz, yaşanılır bir çevre istiyorsak,

Kalkınmış, ileri bir ülke olmak zorundaysak,

“Temiz toplum” rüyasını gerçek kılmak istiyorsak,

Huzur güven ve barış istiyorsak,

Tabandaki halk da, sorumkluluk mevkiindeki siyasal ve ekonomik gücü elinde bulunduranlar, önce “iç hesaplaşmalarını yapmak ve bitirmek ” zorundadırlar.

Kendisiyle barışık, BARIŞ KUŞAĞINI oluşturmak mecburiyetindeyiz.

Başlangıç noktası böyle olmadıkça tüm çabalar boşa çıkar.      (Toplumun Renkleri, M.ali Aktar-1995)