MEMLEKETİM DERİM

** Rahmatli Annem ve Ayşenur.. 1993

           Çok yorulunca,

            Maziye dalınca,

            Sevgiyle dolunca,

             Eflani’m benim!

                                               Memleketim!

                                                                     Derim.

            Uzaklara dalınca,

            Gözler buğulanınca,

            Hasretle kavrulunca,

                          Eflani’m benim!

                                            Memleketim!

                                                                    Derim.

 **Efllâni Bostancilar Göleti/Okuduğum  ilkokul gölet içerisinde kaldı/

           Toprak burunda tütünce,

           Sevdiklerimi düşününce,

           Bir ah! çeker,

                             Eflani’m benim!

                                              Memleketim!

                                                                       Derim.    

           Yaykılı, Tokar’ı,

            Ova ile Adayı,

            Yalacığı Saçak’ı,

                            Düşünürüm de

                            Eflani’m benim..!

                                                    Memleketim.!

                                                                        Derim.

 *Doğduğum ev. Eflani-Bostancılar-Alifakaoğlu Mah. Şimdi rüyalarımda..

           Çelebileri, Başiğdir’i,

           Bostancılar, Hekimli’yi,

           Karacapınar’ı yemyeşil doğayı,

           Tabakları, Yalacık’ı

                                 Tertemiz havayı,

                                  Hep özlerim de..

                                  Eflani’m benim..!

                                                       Memleketim

                                                                         Derim.                                          

                                            m.ali aktar/25.12.2009 Cuma 11.30

     25 Nisan’da Tüm Eflâni’liler olarak Bağcılar  Olimpik Spor

           Tesislerindeyiz..!

İzmit, 1972-1976

Sıhhıye Rıza Amca ve Şevket Amca..

Vakıflar Yurdunda kalıp okulumuza devam ediyordum.. Bir yandan, yeni kitaplar alıyor, okuyordum, diğer yandan ,  PINAR, Yeniden Milli Mücadele dergisine abone olmuştum. Daha sonra “İlim, Kültür ve Sanatta GERÇEK “  dergisine de abone olmuştum.. Bu dergilerin, birisi haftalık, birisi aylık, diğeri 3 aylık dergilerdi. Her çıktıklarında, söz yerindeyse su gibi içerdik.

Bu dergiler ve Otağ yayınları arasından çıkan yayınlar,   gençliğe merhaba dediğimiz sıkıntılı günlerde bize bir cansuyu gibi geliyordu.. Hocalarımızın ilhamı, büyüklerimizin nasihatleri ile birlikte, bu okumalar bize geleceğimiz adına çok şey katacaktı.. O günlerde, o dergileri bize ulaştıran, yazılarıyla, akıl, gönül ve ruh dünyamızı olumlu yönde dokuyanlara şükran ve minnet borçlu olduğumu ifade etmek isterim.. Hepsinden Allah razı olsun.. Ahirete irtihal edenler için duamızı da eksik etmiyoruz..

Bu arada  tanıştığımız ve bize kültür zenginliğinin yollarını açan grup da anlaşılacağı üzere Yeniden Milli Mücadele Grubu. Sıkı bir “Kültür Çalışması” yapardık.. Dünyada ve Türkiye’de Gerçek Emperyalizm, İlmi Sağ, İnkılap İlmi, Türkiye’de vatan bölme faaliyetleri, Sion Önderlerinin Protokolleri, Millet Düşmanlarının İhanet Planları, Fener Patrikanesinin programı, Kadroların Vazifeleri, İslam İnancının Temelleri AKAİD, Hz.Peygambern Hayatı vb. Pek çok kitabı 3-5 kişilik gruplar halinde okurduk, yorumlardık. Buna “Kültür Çalışması ” denirdi.. Kültür çalışmaları, sadece kitap okuma değil, aynı zamanda, sosyal, siyasal, politik gelişmemizi de sağlıyordu.. O zamanlar, Mücadeleciler, yurtları, yayınları vs. ile gıpta edilen bir gençlik teşkilatıydı..  Muhterem Edibali ve arkadaşlarına ülke insanı bu açıdan, verilen hizmetler için, gösterilen gayretler için teşekkür borçludur.. Hiç değilse 25 bin dolayında vatan evladını bu OKUL , vatansever, inancına, kültürüne ve tarihine bağlı; bilinçli kadrolar olarak yetiştirmiştir. Bu önemli bir kazanımdır. Ne var ki, sebepleri mutlaka vardır, bu okul işlevini yitirmiştir.. Kendini güncelleyememiştir. Ve 1978-80 lerde donmuştur.

*      *          *
Okulun 300 m. yakınında Sıhhıye Rıza Amcaların evi olduğunu öğrendim. Zira, onlar da yeni gelmişlerdi tayinle.. Rıza Amca’nın eşi Feride Teyze harika bir insandı. Eflani’de Annem’lerin iyi arkadaşı, hatta onlara yolgösterici idi.. Ne de olsa bize göre ilçe  merkezinde  otururlardı. Şimdi İzmit’teydiler..Aynı Vilayetteydik..

İlle gel, niçin gelmiyorsun derlerdi..  Utangaçtım. Onurluydum. Kimseye yük olmak istemeyen bir yapım vardı. Onun için çok seyrek giderdim. C.tesi Pazar günlerinden birinde bazen gider TV de seyrederdim. Zira TV her evde yoktu o zaman..

Rıza Amca, bir gün eline kalemi almış, “bak hanım…” diyerek Feride Teyze’ye “sen güzel baklava yaparsın, günde 3 sini baklava, pastanelere ev baklavası…” diye tarif ediyor, program yapıyordu. Ev kira. Demekki maaş yetmiyor olmalı ki yeni projeler üretiyordu.. Çocuklar var.. Necmi benimle yaşıt. Nesrin yine akran ve okula gidiyorlar.. Ablaları da vardı.. Geçim kolay değil…

Bana  Feride Teyze “evladım çamaşırlarını getir yıkayalım, her hafta veya ne zaman canın isterse gel” derdi. Bana anne babalık yaparlardı..  Öyleya 16-17 yaşında garip bir kuş gibiyiz biz oralarda. Yemeksiz göndermezlerdi.. Beni geriden geriye takip ederlerdi. Memlekete vardıklaarında beni anneme meth ederlermiş. “Çok terbiyeli, üstünü başını tertemiz nasıl tutuyor  şaşılacak şey..vs” derlermiş.. Tabi annem de gurur duyarmış.. Bana anlatırdı..

Kaderin cilvesine bak ki, 20 yıl kadar sonra kader bizi Karabük’te buluşturdu onlarla..Sürücü Kursu açmıştık. Motosiklet ehliyeti almak için müracaat ettiler. Rıza Amca’nın ayağı biraz aksardı. Sepetli motosikletiyle sınavlara girmişti. Sepette de sınav esnasında Feride Teyze oturuyordu.. Eğitim alanında ciddi bir sınav vermişlerdi  Birbirlerini çok seviyorlardı. Dünya iyisi insanlardı onlar yahu..Allah Rahmet eylesin.. Onları dualarımda annemden hiç ayırmam haala.. Ömrüm oldukça duaya devam edeceğim..

Tütünçiftlik’te oturan köylümüz Şevket abilere de giderdim bazen..  Şevket abi müthiş çalışkan birisidir.. İnek besler, bahçe yapardı Fethiyye Teyzeyle. Demir Çelik Fabrikalarının İzmit iş kolunda çalışıyordu. Geniş bahçeli bir gecekondusu vardı. Beni sağolsunlar çok iyi karşılarlardı. Şevket Abi:”Hanım M.Ali’ye bir mıhlama yap bakalım..!” derdi hemen. Mıhlama deyip geçmeyelim, kıymalı yumurtanın has’ı ve herkes yiyemiyor o zaman..

Ben orada akşam üzerine kadar oyalanırdım..Şahin, Ramazan, Muzaffer ve diğer çocuklara ders yaptırırdım. Yardımcı olmaya çalışırdım. Allah razı olsun çok desteklerini gördüm.. Bize onların güleryüzü bile en büyük destekti. Kadere bakın ki, Şevket Abi’nin oğlu Muzaffer, şimdi doçent Muğla’da ve kızkardeşimin Bey’i… Yani eniştemiz..

Köye gittiğimde Şevket Abi Ve Fetiyye Teyzeyle görüşüyoruz.. Daha geçen yıl yazında, kapının önünde bahçede sıcacık gözlemelerinden ikram ettmişlerdi.  bostanlarından, birlikte mis gibi doğal çilekler   toplamıştık. Size de minnettarım Şevket abi ve Fetiyye Abla.. Allah ömrünüzü uzun etsin..

Gönül selamımla.. Allah’a emanet olunuz..    20/04/2009

*İzmit İ.H.L bahçesinde teneffüste Nurettin Uludağ ile.

İzmit İmam-Hatip Lisesine kaydolmak üzere, Karabük Kayabaşı mahallesindeki 2.5 odalı gecekondumuzda hazırlıklar yapılıyor.. Rahmetli anacığımın yüreği dağlanıyor.. Bunu hissediyorum. Elbiselerimi hazırlarken, gözlerinden yanaklarına süzülen yaşlar haala gözümün önünde.. Ana yüreği. Ah anacığım…

Ben ise üzüntüyle karışık sevinç duygusu yaşıyorum. Babam sevgisini belli etmeyen, bana göre hep azarlayan, soğuk bir kişilik izlenimi verirdi. Beraber otobüse biniyoruz..İlk uzun yolculuğum.. Ortaokul mezunuyum. İ.H.L.’nin Lise bölümünde 4 yıl okuyacağım. Otobüsle giderken, sürekli gözlem yapıyorum.. Çevreyi seyrediyorum.. Gerede, Bolu, Adapazarı, derken İzmit’e varıyoruz akşam üzeri.. Vakit kaybetmeden Müdürümüz, kıymetli insan, değerli eğitimci M.Sıddık Uslu’ya çıkıyoruz. Bize çok iyi davranıyor. Kayıt, yurt kaydı işleri, prosedürler..Bitiyor.. Ve akşam karanlığı. Babam dönüyor.. O sert, haşin babamım beni kucaklayıp vedalaşırken, sesinin titrediğini, gözlerinden yaşlar boşaldığını görüyorum. Tabi ben de hüzünleniyorum  Evet ben de ağlıyorum…. Vedalaşıp ayrılıyoruz. Filmlerdeki gibi uazaklaştıkça birbirimize hüzünle bakarak…

Okula yatakhaneme varıyorum. Sırtüstü uzanıyorum.Beni babamın aşırı hırpalaması ve disiplini o kadar  negatif etkilemiş olmalı ki, “özgürüm artık!” diye haykırmak geliyor içimden. Ve yatılı okul hayatım başlıyor. Okuyacağım, memlekete sınıfımı geçerek başarı karnemle gideceğim” diye söz veriyorum kendime.

Çünkü kahvecilik yapan babamın yanında çalışırdım çoğu zaman. Müşteriler çok şikayetçiydi. Haşarı, hareketli bir çocuktum.. İki elimde 9 dolu bardak çay taşırdım..Askıyla çay verirken, dolu bardaklı askıyı 180 derece çevirir, merkezkaç kuvvetinin katkılarıyla dökmeden  müşterilere dağıtırdım gittiğim yerlerde.. Müşteriler de benim bu hareketlerimi, yani “çocukluğumu yaşamakta olduğumu” bir türlü hazmedemez, babama   “bunu oğlum var diye güvenme..Bundan adam olmaz” derlerdi. Derlerdi demesine de bu sözler yüreğime bir hançer gibi saplanır çok rahatsız olurdum.. Kendi kendime söz verirdim afacanlık yapmauacağım diye.. Nafile.. Çocukluk..Çocukluğumu yaşamak…

Bana bu sözleri söyleyenleri başarılarımla mahcup edecektim. Buna kesin kararlıydım.  1. Sınıfı doğrudan geçerek vardım o yıl memlekete.. Çok zorlansam da “ağır abi” olmaya çalışıyorum.. Gerçekten tüm müşteriler şaşırdı.. İnanmakta zorluk çektiler.. Ama ne iltifatlar aldım.. Hepsini pişman etmiştim vallahi..  Yazın bu yapımı koruyarak, yine kahvehanemizde çalıştım..Kahvede oyun oynanıyordu.. Biz İmam-Hatip öğrencisi, babam da yarım hafız.. Babama “oyunu kaldırmasını” teklif ettim. Bir süre sonra artık Aktar Kıraathanesinde oyun yoktu.

İkinci yıl paralı yatılı olarak devam edecektim. Muzaffer bir eda ile İzmit’e dönüyordum.. Ancak Annem… Annemin benim için hazırladığı yemekler, giyecekler, “ah yavrum uzaklarda..” diye telaşlanmaları beni her okula gidişimde derin teessürlere garkederdi..  Hissettirmemeye çalışırdı ama ben anlardım tabi.. Ah anacağım …!

Çare yok okul bitecek. Tekrar İzmit..

Çok hareketli ve uyanık omalıyım ki..İlan panolarını filan okur, anonsları dikkatle dinlerdim.. İlan panosunda “Vakıflar Yurduna”  Öğrenci alınacağı, fakirliğini belgelemek için gerekli evraklar.. Yazıyordu. Telefon, iletişim yok.. Ancak postaneye gidip bağlatabilirsin. Babama mektup yazdım. Karabük’lü Mustafa Çekinmez ile..Evraklar geldi..Herşeyiyle, yatağı yorganı, çarşafı dahil herşeyiyle ”yepyeni” bir yurdun 100 kişili öğrencileri arasındaydık Mustafa’yla. Yemekler leziz, bol kepçe..Okula yakın.. Böylece başarılarıma, bir de dargelirli babamı, yurt parasından kurtarmayı eklemiştim..

İlan tahtasına bir gün yine göz gezdiriyorum.. Diyanet İşleri Başkanlığı “burs vercek” deniliyor..Şartlara bakıyorum tutuyor. Müracaat ve ayda 30 lira burs da çıkıyor.. Yurt bedeva ..Harçlık da geldi.. İyi bir arkadaş çevresiyle tanıştım..Buradan Fahri Akbaş’ı da saygıyla anıyorum. Kişilik kazanma devremizde, ilk merdivenleri o koymuştu önümüze…

Karabük’te babamın arkadaşı Mehmet Hoca vardı. Köprübaşı Camii imamı. Onun kütüphanesini görmüştüm. Mehmet hoca idolüm olmuştu.. Bir de onunki gibi kütüphanem olmalıydı.. Babam harçlık göndermekte zorluk çekiyordu..  “Baba param bitti, para gönder” demek ne haddime.. Çekinir, isteyemezdim. Bazen eşref saatine gelir, 70 lira filan postayla gönderirdi. Göndermezse..Göndermiyor demektir. Burs da bitince günlerce parasız gezmek durumu.. Gençsin..Millet birşeyler alıyor, yiyor içiyor.. Biz de bakıyoruz..

Derslerim de takdirlik değilim ama iyi.. Yetişmemiz, arkadaş çevremiz güzel..

Bir dert var parasızlık.. Bunu da çözmem lazımdı..

Sabahları, kantine Kocaeli taban simidi geliyor..Ama ne simit.. Çıtır çıtı..Mis gibi kokuyor.. Daha kantine vrmadan,” bir bana.. bir bana” millet tüketiyor.. Ben ise bir kenarda yutkunuyorum..Evet evet  bir simit alacak param olmadan dolaşıyordum… Acı ama gerçek…

Bu kötü durumdayken, beynim birden şarj etti. Orada kenarda üst sınıflardan Kandıra’lı İbrahim abi’nin boya sandığı var.. Boyamıyor..Duruyor orada.. Gittim  “İbrahim Abi, senin boya sandığı boş duruyor. Ben ayakkabı boyayayım mı onunla.. Sana da pay veririm..Boş durmasın” dedim. İspanyol paçalı, berduş kılıklı bu temiz dost “olur len!” dedi.”Git al başla.”  Buna çok sevinmiştim. Boyacılık işi fena olmayacaktı. Baktım birkaç ayakkabı boyayacak boya var. Çalışmaktan utanmadım, gurur meselesi yapmadım.. Başladım hemen oracıkta öğrenci ve öğretmenlerin ayakkabılarını boyamaya.. 2.5 lira kazanmışım o gün..İyi para. Simit 25 kuruş. Bir sonraki gün simitçi simit tavasıyla yine geliyor..O mis gibi susam kokusu okulun heryerini dalga dalga sarıyor.. Ben de daha cesur takip ediyorum simitçiyi artık.. Kantine ilk sıraya giriyorum.. ”Simit öyle yenmez böyle yenir” diyorum, kantinciden iki simit iki çay birden alıyorum.:))

Boyacılığa okulda devam ederken,  Kocaeli Sanayi Fuarına da gidiyorum..Orada da C.tesi-Pazar iş yapıyorum.. Artık, burs, babamın bazen gönderdiği 70′lik artı boyacılık parası..

Paramla ilk iş, tam gelişme çağı olduğu için, bir güzel tas kebap vb. ile karnımı doyuruyorum.. Tabi her gün de değil. Haftada onbeş günde bir..

Sıra Mehmet Hoca’nın kütüphanesi gibi bir kütüphane yapmanın başlamasına, kitap alıp okuma alışkanlığı edinmeye geliyor…(Devam edecek) 05/04/2009

Hatırlarım da, ilkokula ve ortaokula kayıt günlerimi… İlkokulda ilk öğretmenim  Karabük  Pembeevlerde oturan  saygıdeğer insan rahmetli Mustafa Demir’di. Kasabada prestiji yüksek öğretmeni, dayanışmacı, birlik dirlik içindeki öğretmenleri altı yaşlarımda o zamanlar tanıdım.

Necip Güven rahmetli ikinci sınıftan son sınıfa kadar öğretmenimdi. Giyim kuşam dahil dünyama yeni bir pencere açmıştı. Beş sınıflı köy ilkokulunda (Bostancılar Köyü, okullu göletin okulu) demek ki, öğretmenimiz de sıkılırdı, son saatlerde bana türkü söyletirdi… ”Gurbet yolu…” , ”Gelmişim Meyhaneye…”, ” Kadifeler gibisin…”, ”Fırat kenarında yüzen kayıklar…”, ”Şu uzun gecenin gecesi olsam…” v.b. en çok söyledğim türkülerdi.

Ortaokulda dayım kasket giyerdi.Ben de özenirdim. Ancak Fevzi Çakmak Ortaokuluna 1970′te kayıt yaptıdığım sıralar, kasket giymenin kalktığını bilmiyordum. Babamın özenle diktirdiği ilk kahverengi çizgili takımımı giydim, mavi gömlek, kırmızı şal desene yakın bir kravat, çantam…Ve şapkam… Okula vardım ki, bahçede toplanmış öğrenciler arasında sadece bende şapka var… Tabi mahcubiyet ve şapkayı çantama atışım… İkibuçuk gözlü bir gecekonduda oturuyorduk. Annem çoğu zaman köyde olurdu. Gaz lambasında derse çalışıyordum. O gecekondu bende olumsuz etkiler yapmıştı. Hep bir apartman hayaliyle yaşadım. Apartman modasının yaygın olduğu o yıllar gecekondu küçük evimiz beni skıyordu… Bu sıkıntı 1980′de bir apartman dairesine taşınana kadar sürdü…

Ders çalışmamıza, yardımcı olacak yoktu. Annem babam sadece ”ders çalış, neden çalışmıyorsun…” gibi kendilerince ikaz, bence zulüm olan sözler söylerlerdi. Televizyon çok yeni olduğundan evimizde yoktu… Radyo vardı… Küçük radyoyu uzanarak kulağımda dinlemek hoşuma giderdi.

Ortaokul bando takmı boru bölümünde idim, en iyi çalan olmama rağmen, boyum kısa olduğundan Fuat Keskinci müdürüm ve Ahmet Yılmaz hocam beni en öne, majörün de önüne almışlardı. Bayramlar, elbiseler, provalar apayrı güzellikler ve heyecanlardı bizim için…

Nihayet yatılı okullar…Kocaeli Sanayi Fuarında ayakkabı boyacılığı yaparak para kazanışım… Kazandıklarımla kitaplar alışım… Kitap okuma alışkanlığı kazanmam… Bunlar lise yıllarım… Başarıyı, kişiliğimi yakalamaya çalıştığım, belki de yakaladığım yıllar…

Nihayet Konya Selçuk Eğitim Enstitüsü… Tükçe bölümünde, yoğun bir çaba…Sahura kadar ders çalışmalar… Ve 1980 yılı ortalarında öğretmenlik…

Neden yazdım bunları… Özgeçmişimin  belki yüzde biri bile sayılmayacak bu kısa hayat noktalarını belirtmeme ne gerek vardı…

Esasen şunu söylemek istedim; Türkiye dünkü Türkiye değil, bu gün öğrencinin, giyinme, yeme-içme ve barınma problemi yoktur.

Anne baba çoğunlukla, çocuklarına derslerinde yardımcı olacak düzeydedir.

Okullarımız kaloriferli, rahat, öğretmenlerimiz için iyi bir çalışma ortamı vardır…

Ancak köklü ve gerçekten milli bir eğitim politikası arayışları süreceğe benzemektedir.

Bugün okullarımızda 15 milyon dolayında pırıl pırıl genç insanımız, aydınlık, güçlü, mutlu. Türkiye için deyim yerindeyse tüm alıcılarını açmışlar… Ver… Ver… Doğruyu, güzeli, en son gelişmeleri, düşünmeyi, en seviyeli tartışmayı, dostluğu, sevgiyi, Atatürk’ü, Yunus’u, Mevlana’yı, Osman Gazi’yi, Fatih’i, Çanakkale’yi, Çaldıran’ı, Malazgirt’i, Itrı’yi, Dede efendi’yi, Akıllıca vermeliyiz bunları. Çağın en yeni gelişmelerini, kendi öz değerlerimiz ile sentezleyip,  Amerika ve Japonya’nın üzerinde bir hedefe yöneliş… İşte eğitimimiz bunu hazırlamalıdır…

Dünyadaki genel gelişmeye paralel olarak, ülkemiz de gelişmiştir.Ancak bu yeterli değildir. ”Çağdaş uygarlık düzeyinin üstü” hedefini gözetmeliyiz.

Bu hedefe varmada, çocuklarımıza, anahtar bilgiler verilmeli, araştırma ve düşünmeye yönlendirmeliyiz. İngilizlerin, Hindistandaki çocuklara logaritma ezberlettikleri gibi, yersiz bilgilerle çocuklarımızın beyinlerini işe yaramaz hale getirmemeliyiz.

Anne-babalar, öğretmenler sıkı bir işbirliği içerisinde çocukları sıkmadan, üzmeden, fakat ” kaliteli insanlar” olarak geleceğe hazırlama çabasında olmalıyız.

Kimbilir bir gün uzayın büyük fatihleri de Anadolu’dan çıkarlar…

Şimdiki kuşak bizlere göre çok şanslı olduğuna göre, bizleri çok çok geçmeliler…

Gönül selamımla..

                 İzmit,1972-1976

                  Lise sonlardayız.. Kendimize iyice çekidüzen verdik.. İdealist dingörevlisi olarak kendimizi hazırlıyoruz..

                  Vakıflar yurdunda kalıyoruz.. Öğretmen Lisesine giden Cavit Demiröz arkadaşımla çok iyi anlaşıyoruz.. Kendisi Kandıra’nın Lokmanlı köyünden..

                 Bir gün bana dedi ki: “M.Ali,  dedemin bir ay sonra köyde mevlidi olacak.. Hoca lazım.. Konuşma yapacak bir hoca.. O da yetmez Mevlid okuyacak bir iki hoca daha..” Ben ” tamam ben ekibi hazırlarım” dedim.. Bir de Kemal Bayraktar arkadaşım var, daha önce Kurslarda okumuş, hafızlığı bitirmiş.. Aynı okulda okuyoruz, aynı yurtta kalıyoruz.. Konuşma işi  benim, okuma işi Kemal’in.. Olur mu, olur.. Konuştuk.. İş tamam..Yaş 17 filan..

                İş tamam ama, benim diksiyonum, hitabım iyi.. Bu belli.. Lakin hayatımda bir kez camaat karşısına çıkmamışım.. Konuşma yapmamışım.. Bu da bizim için uygulama olur deyip cesurca daldık işe.. O günden itibaren bir ay’a yakın çalıştım..Devamlı konuşacaklarımı kitaplardan not alıp yazıyordum.. Hazırlık iyi gidiyordu.. Bir kaç defa, kürsüdeymiş gibi Kemal hoca’ya konuştum.. Çok beğendiler..Konu “Ahiret”ti zannediyorum…

              Beklenen gün geldi.. Bir gün önce Lokmanlı köyüne vardık..E..Hocalar gelmiş.. Köylü toplanmış.. İzzet ikram..Harika bir akşam.. Lokmanlı Köyünde her evin bahçesinde bir fırın var.. Biz buna yabancıyız.. Çok ilginç geldi.. Kebaplar, yemekler, ekmekler..Hep fırından çıkıyor.. Cavit’in annesi teyzemiz de bu ziyafete yeni yapılmış yoğurt, bal vs. ilave etmiş ki.. Gelişme çağındayız.. Yemek hep karavana iken…Böyle bir ziyafet.. Haala tadı damağımdadır..

            Bir gün sonra, mevlid merasimi için camideyiz.. Cami hınca hınç dolu.. Ben hazırlıklıyım.. Özel defterimi sıkı sıkı tutuyorum.. Kemal hoca için sorun yok o tecrübeli..Sesi gür.. Vaiz de var.. Merasim namaz sonrası başladı.. Kürsüye çıktım.. Mikrofonla ilk tanışmam.. Sesimi hoperlorden duymaya başlayınca ben coşmuşum..  Konuşuyorum. Zaten çok hazırlıklıyım.. konuşma bitti, okumalara geçildi.. O da bitti.. Dağılmadan, daha büyük bir ziyafet… Millet bizi tebrik ediyor..Hayır dualar ediyor..”Maşallah maşallah” diyor.. Hasılı havamız iyi şekilde ayrıldık köyden akşam üzeri…
                                                      
                                                       *   *   *

           Aradan bir hafta geçti, Cavit köyüne gitti-geldi..

           Beni görünce, gelsene buraya dedi.. “Ya ben köyden geliyorum..Millet seni konuşuyor.. O gencecik hoca ne konuşma yaptı öyle..Bravo vallahi..Analar neler doğuruyor bee..” diyorlar.. Dahası,” Köyde dul bir teyze var, o diyor ki, “oğul, konuşma yapan o genç hoca senin arkadaşınmış, o konuştu ben ağladım.. Beni çok etkiledi. Kızımı ona verip, razı olursa  bütün mal varlığımı da O’nun üzerine yaptıracağım.” diyor. Ne dersin? Doğruydu, üst katta da hanım cemaat vardı.. Bu kadıncağız da oradaymış.. Tabi ben buna çok sevindim, moral buldum. Ama kız işine sıcak bakmadım.. Daha okuyacaktık..Önümüzde yıllar vardı.. Ama bu olay beni hatip yaptı..
                                                                   *       *      *

          Tıpkı okulda Edebiyat öğretmenim L.Ertuğrul Kazancı’nın beni yazar yaptığı gibi..

          Okulda Kültür Edebiyat başkanıydım.. Yurtta da yurt başkanı…

           Bir başyazı yazmıştım duvar gazetesine.. ”Yaşasın Kıbrıs Türk Devleti” diye.. Tabi başlık almaydı.. O zaman yayınlanan Yeniden Milli Mücadele Dergisindeki kapak yazısıydı.. Ben estim, gürledim.. Hamasi bir yazı yazmıştım hatırladığım kadarıyla.. L.Ertuğrul Hocam beni çağırdı.. Kendisi öğretmenlik yaparken, mahalli gazetelerde de yazı yazıyordu..” M.Ali senin başyazıyı temize çek, gazetede yayınlattıracağım” dedi. Ben olur hocam derken uçuyordum sevinçten.. Bir gün sonra verdim yazıyı.. Artık hergün gazete bayiine gidiyor, gazetede yazımın çkıp çıkmadığına bakıyordum.

          1.5 Ay filan çıkmadı yazı..Hocaya soruyorum.”Çıkacak” diyor.. Sabırsızlanıyordum..Meğer gazete biraz solcu olduğundan, bizim yazıyı yayınlamak istememiş.. Ama hoca bastırmış.. Nihayet yayınlandı.. Ben uçuyordum.. İlk defa bir yazım, matbu harflerle, köşe yazısı biçiminde yerel bir gazetede yayınlanmıştı.. İşte bundan sonra ben yazar da olabiirim dedim.. Zaman içerisnde  amatör planda da olsa üç adet kitap yayınladım.. “Toplumun Renkleri”  “Ticaretin ABC’si” ” Sözlerin Renkleri.”

           “Sözlerin Renkleri”nin 2. baskısı kısmet olursa önümüzdeki Perşembe günü (21/05/2009) çıkıyor.. Benim bu hasletlere sahip olmamda, L.Ertuğrul Kazancı Hoca’nın çok rolü olmuştur. Bir ara ADD başkanlığı da yapan bu hocamı saygıyla anıyorum.. Tabi hak yemeyelim, ortaokul 1. sınıfta, ilk yazılı Türkçe dersinden olmuştu.. Köyden 5 sınıf bir arada okuyup gelen gariban M.Ali, ilk okunan yazılıdan, Türkçe’den 10 üzerinden 7 almıştı.. bir iki kişi de 8-9 almıştı.. o zamanki, Trabzon’lu Türkçe öğretmenim Ahmet Yılmaz’ın da katkısını yadetmeliyim.. O yedi beni de beni Türkçe öğretmeni aypmıştı.. Yaa..!  Tüm hocalarımı saygıyla anıyorum.. 

                                                                 *       *         *

             Bir de yurtta Fevzi diye bir arkadaş vardı.. Ticaret Lisesine gidiyordu..Ali Çetin diye belletmen hoca onları korurdu.. Ali Bey, TV filan olmayan  o günlerde, küçük radyosunu kulağına koyar, bizim başımızda mütalaa yaptırırken, O “Bizim Radyo’yu dinlerdi… Hızlı bir Marksist’ti. Fevzi de Yurt başkanı ve O’nun adamı.. 

           Yemek bahane edip yurtta boykot yaptırmak istediler..  O zamanlar boykot, eylem meşhurdu.. Şimdi de var ya bazı idealist(!)ler… Neyse… Biz mani olduk. Gece Müdürü çağırdık yurda.. Yemekler güzeldi..Herşey iyiydi.  Aşçı kadın, Müdürün kayınvalidesi idi.. Esas sorun buydu..

           Boykot’a mani olduk.. Bununla da kalmayıp yurt başkanı olduk.. 

          Sen misin mani olan.. Fevzi her yerde gelip resmen laf atıyor, üzerimize yıkılıyor, surat yapıyor, diş biliyor..

           Bir gün Kemal, Sami, Ruhi arkadaşlarım yanımdayken yine sürtünmez mi Fevzi dolap önünde.. Ben de kavgacı bir insan olmadığım halde, restle cevap verdim.. Çık dışarıda görüşelim filan dedik.. O yalnız biz üç kişiyiz.. Çıktık, akşam karanlığı bastmıştı.. Yurttan 200m. kadar uzaklaştık.. O tek biz üç kişi.. Lakin kerata dövüşçüymüş. Durduk, ne bu senden çektiğimiz filan demeye kalmadı, Fevzi bana tam burnuma sert bir kafa attı:)  Hayatımda ilk ve son yediğim kafaydı bu.. Bir an yıkılmak üzereyken kendimi toparladım.. Benim ağız burun kan içinde.. Arkadaşlar tribünlerde… Onlar da saf.. Ben cebimden tükenmez kalemi çıkardım.. Fevzi kaçıyordu.. Onu bıçak zannetti galiba akşam karanlığında… Hasılı O bir etkili kafa atmasıyla, ben de bir kafa darbesi aldığımla kaldık.

            Üç yıl önce Kandıra’ya meaaile gittik. Cavit Bey’in izini bulduk. Konuk olduk. Öğretmen Kandıra M.Akif Ersoy ilköğretim’de. Hızımızı alamadık, Geyve’ye gittik..Orada da Sami Gençer var. 30 yıl sonra O’nu da buldum.. O da sınıf öğretmeni olmuş. Evinde misafir olduk..  Sami’ye sordum “Senin hemşehrin, Geyve’li bir yurt arkadaşımız olacaktı. FEVZİ. Görüyor musun O’nu..?” diye..  ”Görmez olur muyum, o da öğretmen burada” dedi. Şimdi çok olgunlaştı, namazında niyazında.. Üstelik AK PARTİ’li.” demez mi… ” O’na selam söyle, bir kafa atmıştı bana İzmit’te. Ondan bir kafa alacağım var:)) dedim.. Ahh.. Gençlik.. Vah zaman.. Nereden nereye…(Devam edecek)

            Gönül selamımla ..

            Allah’a emanet olunuz… 16/05/2009

                Bu yazımda, blok sayfalarımı en iyi şekilde takip ettiğine inandığım bir çocukluk arkadaşımdan bahsedeceğim. Hüseyin Korkut’tan…

                  İlkokula giderken, köyümüzde, kış aylarında don üstünde (betonlaşmış donmuş kar üzeri) kayığa binerdik. Bu kayık sefası saat 10′a kadar sürerdi.. Çünkü don çözülürdü. Kayıklar gitmez olurdu o zaman..Sabah erkenden bu kayığa binme işi için kalkardık.. Sabah namazı vakti, evin saçaklarına bakardık. Yukarıdan aşağıya buz saçakları sarkmışsa, sevinçle kalkardık. Çünkü anlardık ki, kar donmuştur. Sıfır asfalt gibi olmuştur. Her yerde kayığa binme imkanı var. Sabah erkenden ıslıklarla haberleşir toplaşır, taa uzak tepelere kayığa binmek için tırmanırdık.. Kimler olmazdı ki.. Hasan, Hüseyin, Ahmet, Rüştü, Ali,.. Ve ismini sayamayacağım bir kalabalık.. Kayığı şimşir ağacından yapılanlar, daha hızlı idiler.. Kirenden vs. yapılanlar geride.. Eller ayaklar donmuş, kimin umurunda…

               Don olmadığı zamanlar, köyün muhtelif müsait yerlerine ayaklarımızla özel kayak yerleri yapardık.. Akşam donma başlardı o zaman da. Dolayısıyle akşam geç saatlere kadar kayık sefası yapardık…

              Yazları bir başka neşeli olurdu köyümüz.. Karabük’ün Eflani ilçesine bağlı Alifakaoğlu köyü.. Yemyeşil kırların bağrındaydık.. Sığır koyun güderdik. Sığırda, küçük sülük kabuklarını toplayıp dam oynardık.. Toprakta, küçük altı adet simetrik oyuklar açılarak oynanan bir oyundu bu.. Sonra met, cinemetür(Ciritin başka bir versiyonu). oynardık kıranda.. Bir yandan da sığır güderdik.. Çok güzel günlerdi.. Toprakla, doğayla başbaşa..

            Köyümüzün önünden akan derede yüzerdik.. Balık tutardık..

           Sığır güttüğümüz yerleri, her köye varışımda gezerim.. Orman olmuş meralar.. Ayak değmiyor..Sığır güdülmüyor.. Çünkü hayvancılık bitmiş.. Köyde de kimsecikler kalmamış..

          Akşamları Hüseyin filan bazen saklambaç oynardık. Ambar aralarına, girilmeyecek yerlere girerdik.. Nasıl hasta olmuyorduk, şaşıyorum.. Toz toprak, örümcek..Hepsi oralarda.. Bizim saklambaç alanımızda yani…

         İşte  hayatımızın en zevkli, çocukluk dönemlerini Hüseyin’in de bulunduğu bir grup arkadaşla geçirdik..

         Aradan yıllar su gibi aktı.. Kocaman adamlar olduk.. Hüseyin kamyonculuğun revaçta olduğu o dönemlerde kamyoncu oldu.. Arabasıyla yük taşımacılığını seçti.. Biz de okuduk öğretmen olduk.. 8 yıl öğretmenlikten sonra ayrıldık, Türkiye’nin ilk 50 Sürücü Kursundan birini, Karabük Sürücü Kursu’nu üç öğretmen arkadaş kurduk…(1988-1992) 

        Bu arada ben mahalli gazetelerde yazılar yazıyordum.. Hüseyin Korkut da Kamyoncular Kooperatifi yönetimine girmişti.. Dobra ve dürüst bir insan olduğundan Kasayı buna havale etmişlerdi.. Bu çok önemliydi.. Hüseyin Korkut, gecekonduda oturuyor ama insan özünü de titizlikle koruyordu.. Zannediyorum dört yıl kadar aynı görevde kaldı.. Bir tek şaibesi duyulmadı.. Paranın sıcaklığı O’nu bozamamıştı..

         İşte o zamanlar, benim günlük yazılarımı en iyi takip eden bir dost vardı.. Bizimle iftihar etmekten gocunmayan, mert yiğit bir dost.. Bu benim çocukluk arkadaşım Hüseyin Korku’tu..O’ndan hep manevi destek, yakınlık gördüm.. Seviyordum, takdir ediyordum kendisini.. Bu da bize yol, su elektrik (..) olarak dönüyordu.. Dünya hep böyle değil midir? 

         Yıllar yılları kovaladı, çocuklarımız büyüdü, İstanbul’dayız.. Hüseyin benim izimi sağolsun burada da buldu.. Blok yazılarımı dikkatle okuyan, yorumlar yazan  bir dost olarak.. Kamyonculuğa yine devam ediyor.. Ancak, O, sıradan bir kamyoncu değil.. Kamyoncuların duayeni olabilecek, gönül ve ruh zenginliğine sahip bir kıymet…

        Zaman zaman telefonlaşıyoruz.. O da İstanbul’da.. En kısa zamanda görüşmeyi ümit ediyorum…

         Hüseyin’in bir de ağabeyi vardır Kocamustafapaşa’da.. O da çocukluk arkadaşım. Hasan. O da iyi bir çocukluk arkadaşımdır.Lakin O’nun durduğu nokta ile Hüseyin’in durduğu nokta aynı yer değildir.. Bana ilk İstanbul’a geldiğimde, çok mağduriyetler çektiğimi bildiği için, “sen burada da hiç hiç bir ilerleme kaydedemezsin. Senden Bir .ok olmaz ” deyivermişti.. Çocukluk arkadaşıyız ya.. Bana çok güzel moral vermişti! ) Onun için diyorum, Hüseyin daha farklıdır. İleri görüşlüdür, çalışkandır, canayakındır, yardımseverdir, dürüsttür..

          Kıymetli çocukul arkadaşım, internette blok sayfalarını eminim hala takip ediyor..

         Dostluk parayla olmaz sadece, gerçek dostluk, karşılıksız, riyasız “seni takdir ediyorum, seviyor sayıyorum. Kutlarım.” diyebilmektir.. Tıpkı Hüseyin Korkut gibi..

         Hüseyin’e çoluk çocuğuyla, mutlu hayırlı sağlıklı bir hayat diliyorum…

         Gönül selamımla..Allah’a emanet olunuz… 17/05/2009