Mehmet Ali Aktar'ın Kişisel Blogu

*
 
                                              MEMLEKETİM DERİM
 

** Rahmatli Annem ve Ayşenur.. 1993
 
           Çok yorulunca,
            Maziye dalınca,
            Sevgiyle dolunca,
             Eflani’m benim!
                                               Memleketim!
                                                                     Derim.
            Uzaklara dalınca,
            Gözler buğulanınca,
            Hasretle kavrulunca,
                          Eflani’m benim!
                                            Memleketim!
                                                                    Derim.
 

 **Efllâni Bostancilar Göleti/Okuduğum  ilkokul gölet içerisinde kaldı/
 
 
           Toprak burunda tütünce,
           Sevdiklerimi düşününce,
           Bir ah! çeker,
                             Eflani’m benim!
                                              Memleketim!
                                                                       Derim.    
           Yaykılı, Tokar’ı,
            Ova ile Adayı,
            Yalacığı Saçak’ı,
                            Düşünürüm de
                            Eflani’m benim..!
                                                    Memleketim.!
                                                                        Derim.
 
 
 *Doğduğum ev. Eflani-Bostancılar-Alifakaoğlu Mah. Şimdi rüyalarımda..
 
           Çelebileri, Başiğdir’i,
           Bostancılar, Hekimli’yi,
           Karacapınar’ı yemyeşil doğayı,
           Tabakları, Yalacık’ı
                                 Tertemiz havayı,
                                  Hep özlerim de..
                                  Eflani’m benim..!
                                                       Memleketim
                                                                         Derim.                                          
                                            m.ali [...]

*  1975 ..Ortada Kandıra’lı Cavit Demiröz..  Öğretmen.30 yıl sonra Kandıra’da evvelki yıl görüştük.
İzmit, 1972-1976
Sıhhıye Rıza Amca ve Şevket Amca..
Vakıflar Yurdunda kalıp okulumuza devam ediyordum.. Bir yandan, yeni kitaplar alıyor, okuyordum, diğer yandan ,  PINAR, Yeniden Milli Mücadele dergisine abone olmuştum. Daha sonra “İlim, Kültür ve Sanatta GERÇEK “  dergisine de abone olmuştum.. Bu dergilerin, birisi haftalık, [...]

İzmit, 1972-1976

*İzmit İ.H.L bahçesinde teneffüste Nurettin Uludağ ile.
İzmit İmam-Hatip Lisesine kaydolmak üzere, Karabük Kayabaşı mahallesindeki 2.5 odalı gecekondumuzda hazırlıklar yapılıyor.. Rahmetli anacığımın yüreği dağlanıyor.. Bunu hissediyorum. Elbiselerimi hazırlarken, gözlerinden yanaklarına süzülen yaşlar haala gözümün önünde.. Ana yüreği. Ah anacığım…

Hatırlarım da, ilkokula ve ortaokula kayıt günlerimi… İlkokulda ilk öğretmenim  Karabük  Pembeevlerde oturan  saygıdeğer insan rahmetli Mustafa Demir’di. Kasabada prestiji yüksek öğretmeni, dayanışmacı, birlik dirlik içindeki öğretmenleri altı yaşlarımda o zamanlar tanıdım.
Necip Güven rahmetli ikinci sınıftan son sınıfa kadar öğretmenimdi. Giyim kuşam dahil dünyama yeni bir pencere açmıştı. Beş sınıflı köy ilkokulunda (Bostancılar Köyü, [...]

         
                 KANDIRA LOKMANLI KÖYÜ’NDE İLK KONUŞMA.. KOCAELİ   YURDUNDA BAŞIMA GELENLER..
                 İzmit,1972-1976
                  Lise sonlardayız.. Kendimize iyice çekidüzen verdik.. İdealist dingörevlisi olarak kendimizi hazırlıyoruz..
                  Vakıflar yurdunda kalıyoruz.. Öğretmen Lisesine giden Cavit Demiröz arkadaşımla çok iyi anlaşıyoruz.. Kendisi Kandıra’nın Lokmanlı köyünden..
                 Bir gün bana dedi ki: “M.Ali,  dedemin bir ay sonra köyde mevlidi olacak.. Hoca lazım.. Konuşma yapacak bir hoca.. O da [...]

                                     Çocukluk Arkadaşım Hüseyin Korkut..
  
                Bu yazımda, blok sayfalarımı en iyi şekilde takip ettiğine inandığım bir çocukluk arkadaşımdan bahsedeceğim. Hüseyin Korkut’tan…
 
                  İlkokula giderken, köyümüzde, kış aylarında don üstünde (betonlaşmış donmuş kar üzeri) kayığa binerdik. Bu kayık sefası saat 10′a kadar sürerdi.. Çünkü don çözülürdü. Kayıklar gitmez olurdu o zaman..Sabah erkenden bu kayığa binme işi için [...]