MECZUBAN

Meczup ve deli kelimelerine dair en anlamlı tanım şu; Akıl adamı terk ederse,‘’deli’’; adam, aklı terk ederse, ‘’meczûb’’ derler!..(1)

Meczup; cazibe kelimesinden de çağrışım yapacağı üzere, belli bir etkiye kapılmış, o tesirle kendinden geçmiş kimse demek!.. Cezbeye tutulmuş, demir tozlarının mıknatısa, pervanenin ateşe kapılışı gibi yoğun bir çekimle Hak Aşkında varlığını yitirmiş insan demek.(2)

Tasavvuf Ehli arasında meczupların hatırı sayılır bir yeri var!.. Kıssalarını okuduğumuz, hayatlarından ibret aldığımız bazı meşhur isimlerin meczup olduğunu biliyor muydunuz? İlahi Aşkın cezbesi ile kayıtlardan kurtulmuş, akışa kendini kaptırmış bir kısım zevat-ı kiram, kendi dönemlerinin ileri gelen şahsiyetlerine, hatta devlet başkanlarına bile örnek haller sergilemiş, manidar sözler sarf etmişler. Onlardan bir kaçı ile tanışalım istiyorum.

O Allah’ın Zatı İle Meşgul: İmam-ı Azam Ebu Hanife(rh.a) Kufe Camiindeki Fıkıh Halkasında öğrencilerine ders veriyor. O esnada kapıdan başını uzatan İbrahim b. Edhem (k.s)“ Esselamu Aleykum Ya İmam” diyerek selam verir.

Dersi kesen İmam-ı Azam, üstü başı pejmürde,garip kılıklı bu adamın selamını ayakta alır ve O gidene kadar yerine oturmaz. İmamın edep ve saygı içinde selam alışı talebelerin gözünden kaçmaz. İçlerinden biri sorar:
-Ya İmam!.. İbrahim bin Edhem meczup,siz ise bir büyük İslam Alimisiniz. Bunca hürmet niye?…

İmam şöyle cevaplar:
-Biz Allah’ın İlmi ile meşgulüz; O ise doğrudan Zatı ile meşgul!

…

İmam, meczup kelimesine böylelikle yeni bir anlam getirir; Allah’ın Zatı ile meşgul olan kişi!…

Birazcık Oturdum Canıma Okudular: Halife Harun Reşid’in halinden ve sözlerinden ilham aldığı meşhur Allah Dostu Behlül Dânâ(k.s) da meczuplar halkasındandır. Bir gün pervasızca saraya girer ve doğruca gidip halifenin tahtına oturur. Zabtiyeler Onu oradan indirmek için epeyce hırpalarlar.

Bu esnada içeri giren Harun Reşid askerlere engel olur. Harun Reşid vaziyeti sorunca güle oynaya saraydan çıkmak üzere olan Behlül şunları söyler:
-Birazcık tahtına oturdum, canıma okudular, dövdüler, hesap sordular. Sen ise yıllardır oturuyorsun, daha da oturacaksın, kalkmaya hiç niyetin yok. Senin hesabın nice olur ey Harun?!.. Seni ahirette çok döverler Ey Harun!…

Kalp İlmini O Bilir: Bağdat’ta zengin bir ailenin oğlu olarak doğan Bişr-i Hafi(k.s), etrafına topladığı arkadaşları ile evinde büyük bir eğlence tertip etmişti. Sokaktan geçen bir adam eve yaklaştı Bişr’in hizmetkarına sordu: ”Bu evin sahibi hür müdür, yoksa kul mudur?” Hizmetçi;
Hürdür efendim deyince adam: ”Kul olmadığı belli…Kul olsa Allah’ın mülkünde böyle pervasızca tepinmez, oyun ve eğlenceye dalarak kendini kaybetmezdi” dedi. Hizmetçi içeri gidip bu sözleri Bişr’e nakledince Bişr yalınayak sokağa fırladı, adama yetişerek söylediklerini tekrarlattı. O an içine düşen ateş ile tövbe etti ve Hakka yöneldi. Tövbe ettiği anda yalınayak olduğu için ömür boyu o anı hatırında tutmak üzere ayakkabısız gezdi. Bu sebeple Ona Hafi (yalınayak) lakabını verdiler.

….

Hanbelî Mezhebinin kurucusu İmam  Ahmed bin Hanbel(rh.a), Bişr-i Hâfî’yi çok sever, devamlı yanına giderdi. Talebeleri; “Siz âlimsiniz. Hadîste, Fıkıhta, İctihadda ve bütün ilimlerde eşiniz yoktur. Niye Bişr-i Hâfî gibi birini sık sık ziyâret ediyorsunuz?” dediklerinde; “Evet, dediğiniz ilimleri ondan iyi bilirim. Fakat O, kalp ilimlerini benden iyi bilir.” dedi.

* * *

Bir yıl kadar önce, yaşayan bir meczup ile tanışmak kısmet oldu. Zaman zaman gidip gelen aklı ile oradan buradan anlattıklarının satır aralarında çok manalı sözler dinledim. İşte aldığım bazı notlar:

-Allah müslümanı değil, sıfat ve esmaını açığa çıkaranı sever!.. Batılılar ilim ve fende çalışarak Allah’ın İlmini, Sıfatlarını açığa çıkardılar. İnsanlığa hizmet ettiler. Allah, çalışanı, hizmet edeni sever.

-Ben Allah değilim ama, Allah benim!… Şaşırmayın, çözmeye çalışmayın, zaten çözülmüş.
BENİMsediğim için ALLAH BENİM!… Anladınız mı?.. Kim kendini Allah’a verirse Allah da kendini O’na verir!.. Hazineyi, hazine olan alır…

-Allah’ı Bilmekle Allah’ı Bulmak bir değil!… Cereyanı bilirsin. Elektrik mühendisi olup santraller de kurabilirsin. Bu, elektriği bulman, hakikatine varman demek değil. Ne zaman bulur, hakikatine varırsın?Cereyan seni çarpınca!.. Çarpınca cereyanın hakikatini anlarsın!… Hak Aşkına çarpılanlardır Allah’ı Bulanlar!…

-Kendine kadın almak için bir sürü para döktün. Hanımı kolay vermediler sana değil mi? Şimdi Allah’ı istersin. Bir hanım bile çeyiz, düğün, masraf istiyor da Allah kendini sana ucuz mu verir?

Pahası ağırdır Allah’a talip olmanın. Çile, sıkıntı, dertle verir Allah kendini… Anladın mı?!…

-Allah’ı bulmak için kendimi bulmam lazım. Kendimi tanımam için kendime gelmem lazım.

- Allah sende yoksa, sen de yoksun!.. Sen de yoksan, Allah da yok… İKİ DİYE BİR ŞEY YOK!.. İkilik yok, hepsi BİR, hepsi kendisi ZATen…

……………….

Değerli Dostlarım,

İster “Akılları yerinde değil, itibara almaya değmez” diyerek es geçin, ister bazı sözlerinden ilhamlar alın, Meczup Veliler; sıradan kulların anlayamayacağı ilahi cezbeye kapılmış ilginç zatlar.

Onlar üzerine araştırma yaparken Pîr-i Meczubân olarak ÜVEYS EL KARANİ (k.s) nin zikredilmesi bana oldukça ilginç geldi! Rasülullah’ın, hırka-i şerifini verecek kadar önemsediği, ”Rahmanın kokusunu Yemen’den duyuyorum” diyecek ölçüde yücelttiği, sahabesine; ”O geldiğinde duasını almaya bakınız. O kıyamette Beni Rebia ve Mudar kabilelerinin koyunlarının kılları adedince kişiye şefaat edecektir “ dediği Üveys el Karani de meczup ise; ben onların hiçbirine deli yada sıradan insan diyemem!…

Halleri kendilerine özel, durumları Allah İndinde Sırdır. Aslolan elbette cezbeye kapılıp kendini yitirmek değil, cezbeyi yaşayıp dengede tutarak cazibe merkezi bir mümin, nur saçan bir fener, ilim ve hal yansıtan bir gönül eri olmaktır. Üveys El Karani(k.s) başta olmak üzere meczubân, dervişân, arifân, mürşidân, âşıkân vb Gönül Ehline selam olsun…

İlim Okuyanlara da tıpkı İmam-ı Azam ve Hanbel gibi,kalp ehlinden feyizlenmeyi isteyecek farkındalık  nasip olsun!..

ALTIN DAMLALAR…

** GÜNAH İŞLEYEN BİR KİMSENİN, TEVBE ETMESİ FARZDIR. LAKİN, GÜNAH İŞLEMEMEYE DİKKAT ETMEK DAHA BÜYÜK FARZDIR.__HZ. ALİ (R.A.)

** GÜNAHTAN SAKINMAK, TEVBE İLE UĞRAŞMAKTAN, KOLAYDIR..__HZ. ÖMER (R.A)

** YAPTIĞIN HATADAN HABERSİZ SANMA, KARA KARINCAYI GECE GÖREN VAR…

** GÜNAH İŞLEYEN İNSANDIR, BUNA ÜZÜLEN EVLİYA OLABİLİR, BUNUNLA ÖVÜNEN İSE TAM BİR ŞEYTANDIR.._ FULLER

** GÜNAH ARIYA BENZER; ONUN GİBİ AĞZI BALLI, FAKAT KUYRUĞU ZEHİRLİDİR.__ HOSEA BALLOW

** GÜNAH VE KUSUR DOLU İŞLER ÖLÜMÜ UNUTMUŞ OLMANIN İŞARETİDİR.. __ SÜFYAN-I SEVRÎ

 ** YANILMAK İNSANİ, BAĞIŞLAMAK İLÂHİDİR. __ A.POPE

 ** ÖFKE GELİR GÖZ KARARIR, ÖFKE GİDER YÜZ KIZARIR…

 ** DAL RÜZGÂRI AFFETSE BİLE KIRILMIŞTIR BİR KERE…

VER VER, ALMA.

            KANUNUDUR BU MESLEĞİN,

ARAYACAKLAR SENİ ÖĞRETMEN 

 AMA,

KANATLARINDA OLACAKSIN MELEKLERİN..

                                               ÖZCAN TÜRKMEN                           

“SÖZLERİN RENKLERİ” ADLI KİTABIMIZ,   SULTANGAZİ  BELEDİYESİ TARAFINDAN , “KÜLTÜR YAYINLARI” ARASINDA  15.02.1010   PAZARTESİ GÜNÜ İTİBARİYLE YAYINLANMIŞTIR.

BU BENİM İÇİN BİR ONURDUR.

DUYARLILIKLARINDAN DOLAYI;

BELEDİYE BAŞKANIMIZ SAYIN CAHİT ALTUNAY’A,

BAŞKAN YARDIMCIMIZ  SAYIN FEVZİ DÜLGER’E,

KÜLTÜR MÜDÜRÜMÜZ SAYIN YAVUZ PADEM VE KÜLTÜR MÜDÜRLÜĞÜ ÇALIŞANLARINA,

BASIN YAYIN MÜDÜRÜMÜZ SAYIN MİTHAT YOLCU’YA

SAYIN AHMET ÇELİK’E VE DİĞER EMEĞİ GEÇENLERE SONSUZ TEŞEKKÜRLERİMİ ARZ EDERİM.

Mehmet Ali Aktar

        Bugün öğretmenler günü.

       Tüm meslektaşlarıma, sağlık, başarı ve en iyi dilekler sunarım.

       Bendeniz de 28 yıllık bir çalışma sonunda iki yıl önce emekli oldum.

       Bugün, TV yayınlarındaki bir iki vefalı haber-yorum olmasa öğretmenler günü olduğunu hatırlayamayacağız bile..

      Devam eden öğretmenlerimiz, kısmen hediye ve benzer hareketlerle, öğrencileri tarafından kutlanıyorlardır. Kerataların ihtiyaçları olduğundan mı, samimi sevgi ve saygısından mı? Tartışılır:))

      Öğretmene asıl vefa, ilişik kesildiğinde olmalı değil mi?

     Emekli öğretmenlere soruyorum: Yıllarca kendinizi harcadığınız, uğurlarında saçlarınızı ağarttığınız; belki onlarla ilgilenmek uğruna kendi öz çocuklarınızı, sağlığınızı ihmal ettiğiniz SEVGİLİ ÖĞRENCİLERİNİZ/ÖĞRENCİLERİMİZ bugün nerede acaba? Umarım benim gibi telefonlarınız sabah saatlerinden itibaren susmak bilmemiştir(!).

      Umarım, sadece sevgili öğrencileriniz değil, eş dost..Bugün telefonlarınızı kilitlemiştir(!).

     Ah öğretmenim, vah öğretmenim….

      Hele hele emekli öğretmenim..

     Yıllar boyu uğraşıp öğretemediğimiz, sadece bir yabancı dil konuşturmak değilmiş demek ki öğrencilerimize.

     VEFA’yı da öğretememişiz.

    Veya öğretmişiz ama her iyi haslet gibi o da TV, Medya ve diğer çeldiriciler tarafından tüketilmiş.. Bitirilmiş..

    Bunlar, asla bizim çocuklarımıza, gençlerimize şefkat ve sevgimizi eksiltmez elbette. Biz tüm öğretmenler, o evlatlarımıza “karşılıksız” verdik olabildiğince, her güzel bilgi ve davranışı..

    Ne var ki..Bizler de insan olarak.. Yıllarını yetiştirdikleri öğrencilerine adayanlar olarak.. Sadece bir tek şey isteriz. Samimi bir hatırlanış.. İçten bir tebessüm ve azıcık saygı.. Çok şey mi istediğimiz?..

       Denilebilir ki, bu durum “senden kaynaklanıyor.”  

      Keşke ciddi bir anket yapılabilse.. İşin gerçeğini daha iyi anlardık..

    Naçiz şahsım olarak ben hayatımdan memnunum. Ama “Sosyologlara” bir konu gönderiyorum bu yazıyla. “Öğretmenler gününde, okuldan tayin olan veya emekli olan öğretmeninizi bugün aradınız mı? Veya aramayı düşündünüz mü?” Sorusu, okuyan, mezun, yetişkin herkese sorulup, sonuçtan Milli eğitim Bakanlığına bir vazife çıkarılabilir düşüncesindeyim.

   Sayın Milli Eğitim Bakanı dahil hep beraber bu acı gerçeği bir oturup düşünmek durumundayız.

                                                      Anladım ki;

                                                      Ver ver hiç alma,

                                                      Kanunudur bu mesleğin,

                                                      Anlayacaklar öğretmen seni ama,

                                                     Kanatlarında olacaksın meleklerin

                                                                                                                 (Özcan Türkmen))

                                                    Bu vesile ile, ilkokul öğretmenlerim Mustafa Demir ve Necip Güven’i rahmetle anıyorum. İzmit İ.H.L hocalarım, M.Sıddık Uslu, Faruk Taştekin, Mustafa İz. Ali Ünal, Nükhet Hanım, Ali Nar, Mustafa Miyasoğolu,L.Ertuğrul Kazancı,Gavsettin Koçak, Naci Hocam, Emin Hocam ve diğerlerini; Karabük Fevzi Çakmak Ortaokulu öğretmenlerim, Fuat Keskinci, Ahmet Yılmaz, Rıdvan Sertlek, Fazlı Can, Ahmet çelik, Yücel İzmirli, Hafise Aksoy, Avni Şen, Mustafa Dursun ve diğerlerini, hürmet, minnet ve şükranla anıyorum. Ölenlere cenab-ı Hak’tan Rahmet diliyorum.

Not: 1- Yanlış anlaşılmasın, yukarıdaki yazı sadece benim şahsımla alakalı değildir. Bu konuda yaptığım istatikî çalışma sonucu yazdım.

               Dahası, elhamdülillah, biz meslek hayatımız boyunca,  parlak  bir öğretmendik. Görev yaptığım yerlerde, mülki amirlerimiz tarafından hemen teşhis edilirdik. Basın, yayın, törenler, diğer sosyal faaliyetler… Hep biz olayın içinde ve başlarındaydık. Öğretmenler gününde Safranbolu’da yılın öğretmenleri safındaydım. Takdir ve ödüller aldım hep.. Bakanlık müfettişleri teklifiyle bir takdirname de bağcılar Millî Eğitim Müdürlüğü’nden aldım.. 2008 yılında “Öğretmenler Günün’de” Gaziosmanpaşa’daki emekli öğretmenleri temsilen törene katıldım ve Sayın Vali Muammer Güler’in elinden hediyeler ve onur Belgesi alan, İstanbul’daki 30 dolayında öğretmen grubu içerisindeydim.

             Öğretmenlik mesleğim boyunca arkadaşlarımla, velilerle ve sevgili öğrencilerimle hep güzel günler geçirdim. Espritüel ve güleryüzlü yapımla, sanıyorum sevilen bir öğretmen olarak  okul görevimi tamamladım. (Tabi hatalarımız da olmuştur yirmi sekiz yıllık süreçte). Gerek Safranbolu, gerek Bağcılar, Gaziosmanpaşa ve Sultangazi’deki görev yaptığım amirlerim ve meslektaşlarımla sıcak ve samimi irtibatım devam ediyor. Arkamızda hoş olmayan izler değil, güzel izler bıraktık çok şükür.

            Benim bunca performansım ve başarılarım, ödüllerim tabi bir onur… 

          Lakin, yetiştirmekte olduğumuz yeni nesil ve bizlerden istifade etme imkanı olmayanlar çabuk unutkan bir tarz içindeler. Asıl ödül, unutulmamaktır. Asıl değer, saygı ve sevgiyi birbirimize karşı hiç eskitmemektir. Asıl anlatmak istediğim budur. Sadece kişisel bir üzüntü ve kaygı değil..

Not. 2-  Öğretmenler günümü kutlayan SESDER yönetim kurulu üyesi kardeşime özellikle teşekkür ederim.

Türk Millî Eğitim sistemi, son yıllardaki müfredat değişiklikleri ve yeniliklerle; araç gereç artışıyla önemli mesafe kaydetmiştir.  Dün’e göre bugün imkân ve şerait elbette kıyas kabul etmeyecek kadar ileridedir.

Ancak aşağıda belirteceğimiz hususlar, Türkiye Cumhuriyeti’nin varlığı ve geleceği açısından, eğitim öğretim bazında hayatidir. İfade edeceğimiz hususlar, açık, yalın, basite irca edilmiş, ancak hayati konular olarak algılanmalıdır.

Bilindiği üzere  eğitim ayrı, öğretim ayrı işlerdir. Öğretim, öğretmek, bilgi yüklemektir. Eğitim ise kazanılan faydalı bilgiyi hayata uyarlamak, yaşam haline getirmektir. Diş fırçalamanın faydasını benimsetmek, öğretmek “öğretim”dir. Akşam-sabah öğrenci, evde yemekten sonra dişlerini fırçalıyorsa, bilgi davranışa dönüşmüş “eğitim” faaliyeti öğretimle birlikte gerçekleşmiş demektir. Yıllar boyunca, okullarımızda, öğrencilere bilgi yükledik… Faydalı faydasız demedik, yükledik de yükledik..  EĞİTİM’e yeteri kadar önem vermedik.. Anne- baba , öğretmen-idareci bu konuda hatalar yaptık ülke bazında..

“Geriden bir gençlik geliyor ki…” deyip başlayan iyimser dostlarımın moralini bozmak istemem ama, yukarıdaki sistmde yetişen gençlerimiz, çocuklarımız, istisnalar hariç, geleceğin “Türkiye Rönesansını” kaldırabilecek, yetenek, gayret, beceri, karar, sabır ve ahlak düzeyinde değiller.. Çünkü eğitemedik, eğitemiyoruz onları.. “Ne kadar iyi eğitim, o kadar vizyon..”

Türk Milli Eğitim camiasında, branş öğretmeni,  idareci, kurucu müdür vb. görevlerde bulunmuş bir (E) öğretmen olarak tespitlerimi sıralamaya devam ediyorum:

* Öğretmen reformu şarttır. (bkz.”Öğretmen ülkenin ufuklarını açandır” başlıklı yazımız) Hazırcı, devletin sırtına yapışmış, kendini yenileyip güncellemeyen,  araştırma yapmayan, örnek ve önder olamayan, yorgun ve “fakir” öğretmenle bu kadar oluyor. İstisnaları tabi ki ayrı tutmak gerekir.

* Okulların adı da fiziki yapısı da değişmeli. Okullar, teknik labaratuvarların yanında, bilgisayar labaratuvarları, sanat labaratuvarları,  kütüphaneleri,  sinema tiyatro salonları, açık kapalı spor tesisleri, hobi alanları, yeşil alanları ile EĞİTİM MERKEZLERİ haline getirilmelidir.. Bugünkü sınıf eğitimi haftada 3 güne indirilmeli, diğer günler tamamen kontrollü, planlı  ama sıkmadan labaratuvarlarda, kütüphanede, spor tesislerinde, hobi alanlarında… EĞİTİME devam edilmelidir. 30 Yıldır çöpe attığımız veya attırılan 1(bir) Trilyon dolar cebimizde olsaydı bunlar yıllar önce bitmiş olurdu.. (Kaynak diye soracağınızı hissettim de onun için yazdım bu son cümleyi).

* Halimiz ise yürekler acısıdır. Okulda bunca eksikliğe, olumsuzluğa rağmen öğretmen bütün hünerlerini kullanıyor. Sınıfta nerdeyse akrobasi yapıyor öğrenciye birşeyler verebilmek için. Veriyor da.. Lakin, dışarıya çıkan ve evine varan öğrenci, daha sokakta, ” öğrenilenlerin reddiyesini”  fiilen ruhunda hissetmek zorunda kalıyor.. TV, Bilgisayarın hatalı kullanımı, anne babanın eğitim ve sosyal düzeyinin seviyesi,  mevcut yetersiz eğitimi büsbütün yetersiz kılmaktadır. Kanaatim odur ki, mevcut sistemde, Türk Milli Eğitiminin Amaçlarını gerçekleştirme hususunda okullarımız %15-20 amacı gercekleştirmektedir. %80 lik bölüm ise, sokakların çocuklarımızı harap etmesi; TV kültürünün tahribatı; anne babanın yanlış tutumu ile “yanlış eğitim” olarak gerçekleşmektedir. Yanlış eğitimin sonucu doğru olmaz herhalde. Eğri ağacın gölgesi de eğri olur” değil mi efendim?..

ACİL TEDBİR ALINABİLİR

* Devletin ve Hükûmetin acil olarak, yukarıdaki kahredici oranları tersine çevirmek üzere harekete geçmesi elzemdir. Buna göre;

= Büyük şirketlerin, kuruluşların eğitime bina desteğiyle birlikte eylem bazında da destek vermesi sağlanabilir.

=Özellikle ve acilen TÜM YAYINDAKİ TELEVİZYON KANALLARININ ve BİLGİSAYAR OPERATÖRLERİNİN, hatta GSM OPERATÖRLERİNİN “eğtime katılması” şarttır.

- Bu çerçevede, yukarıda belirtilen araçlar, kanallar, operatörler eğitim için yoğun bir çalışmaya yönlendirilmeli ve özendirilmelidirler. Önce “ahlâk,”  “millî değerler,” “sevgi-saygı, merhamet, paylaşım, vefa, ar, namus, temizlik, çalışkanlık, düşünce üretme, buluş yapma, komşuluk hakkı, ana baba hakkı, insan hakkı, hayvan hakkı, çevre,sosyal sorumluluk..vb” konularda, ikişer, üçer dakikalık kısa metrajlı film, söyleşi, animasyon..ile TELEVİZYONLAR eğitimin içine girmelidirler.. Şimdi eğitimin içine şey ediyorlar. Öyle değil mi? Diziler, öğrenci dizi ve filmleri, haberlerin veriliş şekli vs. eğitimi felç ediyor. Gençlerimizi, çocuklarımızı ve yaşlılarımızı zihinsel hadım ediyorlar..  Bu iş mutlaka kanunla düzenlenmelidir. Çerçevesi belirtilmeli ve emredilmelidir. Bu eğitim faaliyetleri de gece 02′den sonra değil, en aktif olunan saatlere konulmalıdır. Ayrıca bu patronların ve yöneticilerinin, kulağından tutup yaklaştırıp, Bu ülkenin “geleceğinin”  REYTİNG ALMAKTAN” çok daha önemli olduğu söylenip, kulağını bırakmadan önce yarım tur burulmalıdır.  Demokrsi, açık düşünce,  açık toplum, insan hakları..Hepsine evet.. Ama bu çocuklarımızı, geleceğimizi  yok etmek pahasına olamaz…!
meb_logo-Tekrar ifade edelim.. Radyo ve TV’ler, Basın, Bilgisayar operatörleri, GSM
operatörleri.vb. zaten aksak ve imkansızlıklar içindeki eğitim sistemimizi, yani çocuklarımızı, yani geleceğimizi torpillemekten vazgeçirilip, katkıları sağlanmalıdır.. Bakın Türkiye’de vergi ödenmesi dahil, yere çöp atmak, hunharca insan katli, yere tükürmek, tembellik, vb.  yaşama hitabeden tüm konularda doğru eylemler gözlenecek, dolayısıyle okulların eğitim kalitesi yükselecektir.. Amaçlar noktasında ciddi mesafeler alınacaktır. Çünkü okulda öğretileni media yıkmayıp “destekleyecektir.” böylece.

-Halk eğitimi konusunda, mesleki eğitim konusunda da, MEDİA ile birlikte eğitim programları hazırlanmalıdır. Ve bu yasa ile belirlenmelidir. (Lütfen bu canhıraş çağrıya kulak verin).

*En başlarda belirtilen uzun ve orta vadeli EĞİTİM REFORMU TEDBİRLERİ yanında, çok çok önem arzeden  MEDYANIN EĞİTİME KATILMASI programı, kısa vadede olabilecek, ciddi bir irade ile ortaya konulabilecek bir husustur. Özellikle Sayın Başbakanımızın ve Milli Eğitim Bakanımızın dikkatini çekmek isterim. Eğer bunu gerçekleştiremezsek, 15 Milyon öğrencimiz, 500 Bin öğretmenimiz, şu kadar okulumuz, bilgisayar labaratuvarımız var diye kuru bir övünmeden öte geçemeyiz. Çünkü devasa bir potansiyel ve sistem, sonuçsuz, ruhlara sinmemiş bir kuru gürültü.. Başımız kumda mı nerede? Merak ediyorum..

Bu duygu ve düşüncelerle, Tüm Milli Eğitim Camiasına tekrar başarılar diliyor;

Sayın Başbakanımızı ve Millî Eğitim Bakanımızı göreve davet ediyorum…

Kalın Sağlıcakla…